i ilə susub ona tərəf yönəldim. Od püskürən gözlərini Turalın atasına zillədi.
-Osman bəy ailənizi də alın dərhal çıxın evimdən.... Mənim qızım sizin oyuncağınız deyil.
-Türkan!!!
Atamın bağırması ilə anam ona tərəf döndü.
-Sən heç danışma Etibar... Qızımızın gələcəyi ilə necə oynaya bilərsən?
-Bu iş burda bitmədi Etibar!
Osman bəyin işarət barmağını havada yelləyərək atama sərf etdiyi təhditkar cümlədən sonra, atam irəliyə doğru bir neçə addım atdı.
-Osman dinlə... Getməyin... Dayanın.
Lakin onlar dayanmayıb evi tərk etdilər. Mən isə yerimdə donmuş atamın hərəkətlərini izləyirdim. Bu yaşananlara inana bilmirdim... Atamın onlar qarşısında özünü bu dərəcə alçaltdığına inana bilmirdim. Mən bu qədərmi yük olurdum? Bu qədərmi bezmişdi atam məndən? Əlimi ağzıma tutub şok vəziyyətində izləyirdim sadəcə. Atam divana çöküb başını əlləri arasına aldı.
-Hərşey bitti... Məhv oldum...
Eşitdiklərimi tam dərk edə bilmirdim.
-Etibar sən danışırsan belə? Əsma bizim qızımızdı, sən onu iş həyatında mərtəbə kimi görürdün?
-Heç nə bildiyin kimi deyil Türkan... Əsma, qızım ağlını başına yığ.
Atamın sadəcə " Heç nə bildiyin kimi deyil" sözündə ilişib qalmışdım.
-Nə bildiyimiz kimi deyil?
Dayana bilməyib sualımı ünvanlamışdım.
-Bax qızım ağlını başına yığ.
-Ata nə bildiyimiz kimi deyil?!!!
-Səmra heç olmasa sən böyüksən Əsmaya kömək ol doğru qərarı verirsin.
Atam mənim sualımı eşitməməzlikdən gəlib Səmraya fikirlərini çatdırdı.
-Bu məsələdə mən Əsmanın yanındayam. Onu zorla sevmədiyi biri ilə evləndirməyinə dəstək olmağımı gözləmə.
Atam Səmranın sözlərindən sonra əlini saçlarına aparıb dişlərini qıcadı.
-Niyə heç kim məni başa düşmür.
Onun çırpınışlarını heç cürə anlaya bilmirdim.
-Etibar nə gizlədirsən?
Anam da çaşqınlığını gizlədə bilmirdi.
-Heç nə.
-Ata artıq həqiqətləri danışmağın vaxtı gəlmədimi?
Atam bir qədər düşünüb gözlərini döşəməyə zilləyərək dilləndi.
-Mən 2 il əvvəl bir səhv etdim və Osmanın əlində dəlillər var. Bununla mənə şantaj edir. Neçə