SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 13. Canım yanır.
Saata baxdığımda 3:00 olduğunu göstərirdi. Dizlərimi qucaqlayıb yatağımda oturaraq kürəyimi yataq başlığına söykədim. Mahirin sayını bilmədiyim cavabsız zəngi davam edərkən mənim tək bacardığım yanaqlarımı qurulamaq idi. Özümü ələ almağı isə heç cürə bacara bilmirdim. Bu gecə yaşananların, ailəmin parçalanmış olmasının tək səbəbi mən və mənim lənətə gəlmiş susqunluğum idi. Əgər mən susmamış olsam, ən başından bu evlilik məsələsi açıldığı andan etirazımı bildirmiş olsaydım indi bu qədər pərişan halda olmazdıq.
Atam o sözlərdən sonra evdən çıxaraq bizi gecəni harada keçirdiyindən xəbərsiz qoymuşdu. Səmra getməyib bizdə qalmış, anamı otağına aparıb dərman verərək rahat yatmasına şərait yaratmışdı. Mən isə hər zaman olduğu kimi səssizliyimə sığınıb otağıma çəkilmişdim.
Bu an Mahirin məni saran qollarına nə qədər çox ehtiyacım olsada, zənglərini belə cavablamağa cəsarətim yox idi. Ona nə deyəcəkdim ki? Ailəmin dağıldığını ona necə deyə bilərdim? Anamın pərişan halını atama ünvanladığı son sözlərini, bunu Mahirə necə necə başa sala bilərdim? Ailəm mənim ucbatımdan məhv olurdu.
"Etibar əgər təhdidlər boyun əyməyib, qorxub çəkinməyib yaşananları mənə desəydin, istər media istərsə də başqa bir şey.... Hər şeyə və hər kəsə qarşı yanında olardım. İçim yansa da səni bağışlayar müdafiə edərdim amma sən nə etdin? Səhvini ört basdır etmək üçün qızımızın həyatını ortaya qoydun. Onun xoşbəxtliyni heçə sayıb, sırf özünü qorumaq üçün şərt olaraq göstərdin. Bunu bağışlamağımı gözləmə. Buna görə səni əsla bağışlamayacam" Anamın sözləri hələ də qulağımda əks səda verirdi.
Mahirin dayanmaq bilməyən zəngləri ismarıclarla əvəzlənmişdi. Sonuncu ismarıca nəzər yetirib "qapını döyüm yoxsa aşağı düşürsən?" sualını oxumağımla yerimdən sıçramağım bir oldu. İti addımlarla aşağı enib çölə çıxdım. Evdən biraz aralıdan da olsa Mahirin əsəbi üz ifadəsini seçmək olurdu. Yavaş addımlarla yanına yaxınlaşarkən başını qaldırıb ağlamaqdan şişmiş gözlərimə