baxdı. Üzündəki əsəb yavaş yavaş yox olur, çaşğınlıq öz yerini alırdı. Dayana bilməyib qollarımı boynuna doladım və hönkürməyə başladım. Mahir belimdən tutub məni özünə sıxaraq çənəsini başıma dayadı. Qulağıma sakitləşdirici sözlər fısıldasa da mən daha bərk hönkürürdüm. Mahir məni qucağına alıb maşına oturtdu və özü sükana keçib maşını işə saldı.
-Hara?
Güclə dillənib sualımı verə bildim.
-Danışa biləcəyimiz bir yerə.
Başımı pəncərəyə yaslayıb sakit axan göz yaşlarımı əlimin tərsi ilə sildim.
Dəniz kənarında maşına söykənib yan yana dayanmıışdıq. Şəhər işıqlarının qaranlıqda, yavaşca ləpələnən dənizin üzərində yaratdığı ahəngli rəqsi bizi susdurmuşdu.
-Əsma, danış hər şeyi.
Mahirin səssizliyi pozması ilə baxışlarımı üzündə sabitlədim. Qaşlarını düyünləyib dodaqlarını bir birinə bərk sıxaraq cavab gözləyirdi. Artıq susub nələrisə gizlətməkdən yorulmuşdum ona görə hər şeyi ən başından Mahirə danışdım.
-Bağışla məni ən başından bəri danışmalı olduqlarımı indi danışıram.
Mahir dayanmadan ətrafımda dövrə vuraraq Turalın və atasının ünvanına bildiyi bütün söyüşləri göndərirdi. Mən isə ona hər şeyi danışmış olmağın verdiyi rahatlıq ilə dərin nəfəslər alırdım.
-Bu işi mən həll edəcəm.
Mahirin sözünə təəccüb dolu baxışlarımı üzünə zillədim.
-Necə?
-Sən düşünmə bunları. O, əclafa mənim Əsmamla bağlı xəyallar qurmaq nədir göstərəcəm. Hər kəs anlayacaq ki, özünü qurtara bilmək üçün başqalarından istifadə etmək olmaz.
Əslində Mahir sonuncu cümləsini bir başa atamın ünvanına deyirdi. Bunu aydın şəkildə görasəmdə etiraz edə bilmirdim çünki haqlı idi. Atam özünü qurtarmaq üçün məni qurban seçmişdi.
-Qorxuram.
Titrək səslə sözümü dedikdən sonra baxışlarımı yerə dikdim. Mahir mən yaxınlaşıb üzümü əlləri arasına aldı.
-Mənim qıvırcıq Əsmam, güvən mənə. Bu yükü tək başına qaldırdığın yetər. Artıq mən varam və qıvırcığımı incidənlərdən hesabını soruşacam.
Onun qolları arasında necə də xoşbəxt və huzurlu idim. Tez tez saçlarıma öpüş qondurub "səni sevirəm"