" pıçıldaması ona daha da qısılmağıma səbəb olurdu...
Hava aydınlanmağa başlasa da biz hələdə bir birimizə yaslanıb dənizə baxırdıq.
-Gözəlim, bax səhər açılır. Səni evə aparım, yoxluğun bilinmədən.
Başımla razılıq bildirdikdən sonra maşına əyləşdim. Mahir maşını işə salıb bir əliylə əlimi bərk sıxır digər əli ilə isə sükanı idarə edirdi. Yol boyu o, gözlərini yola mən isə ona zilləmişdik. İçimdə qəribə bir qorxu baş qaldırmışdı sanki nəsə baş verəcəkdi.
-Baxmaqdan doymadın?
Mahirin gözlərini yoldan ayırmadan və gülümsəyən səs ilə verdiyi sual məni fikirlərimdən ayrmışdı.
-Səni sevirəm.
Heç nə demədən maşını sağa çəkib saxladı. Baxışlarını mən yönəldib üzümü əlləri arasına alaraq şirin təbəssümünü üzünə yerləşdirdi.
-Bilirəm qorxursan amma narahat olma hər şey düzələcək.
Sözünü bitirib narahatlıqdan qurumuş dodaqlarımı öz dodaqları arasına aldı. Mahirin dilindən eşitdiyim hər kəlimə ona olan güvənimi qat qat artırırdı. Heç şübhəm yox idi, onun mənim xəyallarımdakı qəhrəman olduğuna dair.
Evə çatdığımızda maşından enmədən üzümü Mahirə tutdum.
-Ehtiyatlı ol xahiş edirəm.
-Baş üstə qıvırcığım.
Mən evə daxil olarkən Mahir qaza basıb ordan uzaqlaşdı. Birbaşa otağıma qalxıb dua etməkdən başqa çarəm qalmamışdı. Hava artıq tamam aydınlandığında otağımın qapısı yavaşca aralandı. Səmra otağa daxil olub qısıq səslə dilləndi.
-Yatmadığını bilirəm, biraz söhbət edək?
Razılıq olaraq başımı yellədikdən sonra Səmra yaxınlaşıb yatağın küncündə oturdu.
-Anam necədi?
-Yaxşıdı... Yatır... Sən haradan gəlirdin?
Nə qədər ytansamda Mahirin gəldiyini demişdim. Artıq nələrisə gizlətməyin mənasız olduğunu bilirdim çünki elə gizlətdiklərimizə görə bu haldaydıq.
-Siz necə tanış olduz?
Səmranın sualı ilə üzümdə böyük bir gülümsəmə yarandı. Onunla necə tanış olduğumu, davalarımızı, gülüşlərimizi qısacası ƏsMahir sevgisini ən başından danışdım.
-Ayana bax sən heç nə bildirmədi mənə.
-Bu mənim istəyim idi.
-Əsma, sən həqiqəti nə zaman öyrəndin?
-Getməmişdən bir gün