əvvəl.
-Canım mənim kim bilir canın nə çox yandı.
Çiynimi çəkib gözlərimi tavana zillədim.
-Bacı səncə atam harada ola bilər?
-Bilmirəm inan ki düşünmək belə istəmirəm. Atama çox əsəbiyəm, anama xəyanət etmiş olmasınımı, bunu ört basdır etməyə çalışmasınımı yoxsa bunun üçün səni qurban seçmiş olmasınımı, inan hansını düşünəcəymi bilmirəm.
Ailəmin bu cür pərişan olmasına dayana bilmirdim.
-Bacı olar yenə dizində yatım?
-Uşaqlığımızdakı kimi?
Başımı yelləməyimlə Səmranın üzünə təbəssüm qonmuşdu. Yanıma gəlib kürəyini yataq başlığına söykəndi, məndə olduğum yerdən sürüşüb başımı onun dizlərinə qoydum. Səmra saçlarımı sığallarkən göz yaşlarım yanağım boyu süzülməyə başladı. Gözlərimi bərk sıxıb elə oradaca yuxuya daldım.
Gözlərimi açdığımda günorta saatları idi. Axşamdan bəri yaşadığım stres baş ağrısı və mədə bulantısı olaraq geri dönmüşdü. Yavaş addımlarla aşağı enib salona daxil olduğumda anam və Səmra salonda oturub söhbət edirdi. Anam məni görüb gözləri dolaraq iki qollarını yana açdı. Anamın qucağına sığınıb özümü ələ almağa çalışırdım.
-Bağışla qızım, mənim xəbərim yox idi. Olsaydı bu cür iyrəncliyə izin verməzdim.
-Anacan, oldu keçdi artıq. Xahiş edirəm mənə belə davranmayın. Bundan sonra tək istəyim sevdiyimə qovuşmaqdı.
Nə qədər utansamda düşüncəmi dilə gətirdim çünki artıq susmağın heç bir mənası yox idi. Anam heç bir söz demədən məni bağrına basdı.
Yavaş yavaş hava qaralırdı. Güclə anama bir iki loxma yedirməyi bacarmışdıq. Səmranın zoru ilə məndə yemiş və ağrı kəsici içib oturmuşdum.
-Bacı sən istəyirsən get anam daha yaxşıdı. Həm Əli də tək qaldı.
-Narahat olma canım, qaynanam bizdədi... Ana yaxşı ki, Sahili dayımgildə qoydunuz yoxsa o, da səfil olacaqdı.
Səmra hər zaman olduğu kimi yenə ürəyindən keçənləri dilinə gətirməkdən çəkinməmişdi. Sevirdim onun bu xasiyyətini keşgə məndə onun kimi cəsarətli ola bilsəydim. Düşüncələrimdən məni qapının səsi ayırdı. Salona daxil olan pərişan halda olan atamı görüb ayağa qalxdım.
-Ata...
Mənə