ə əsəbi nəzər yetirib anamın yanında oturdu və məyus baxışlarını yerə dikdi.
-Türkan məni bağışla... Bilirəm buna üzüm yoxdu amma sənin tərəfindən bağışlanmaq istəyirəm. O gün nə olduğunu tam xatırlamıram... Bir gecəlik bir şey idi...
-Etibar! - anam atamın sözünü yarıda kəsib qəzəbli baxışlarını üzüdə sabitlədi -Sən niyə başa düşmürsən? Mənim səni bağışlamadığım mövzu, sənin xəyanətin deyil. Əsmaya etdiklərindi. Əgər sən Osmana boyun əyib Əsmayı oda atmaq əvəzinə bu iyrəncliyi mənə danışsaydın and içirəm uşaqlarımın canına bu xəyanətini heç yaşanmamış sayardım amma sən nə etdin? Qızımızın həyatı ilə qumar oynadın. Bax mən bunu bağışlaya bilmirəm.
-Mən Əsmadan soruşdum. İmzalamazdan əvvəl razı olub olmadığını soruşdum.
-O, nə dedi?
-Dinmədi... Heç nə demədi. Razı olduğunu düşündüm.
-Allahım dəli olacam... Etibar sən qızını tanımırsan? Bu günə kimi Əsma nə zaman nəyə cavab verib? Nəyə etiraz edib? O, dinmədi sən inandın və mənidə inandırdın.... İndi başa düşürəm mən nə zaman bu evlilik haqda Əsma ilə danışmaq istəsəm mane olurdu, "qızı utandırma" deyirdin... Mən necə də kor olmuşam... Sənin tək dərdin öz pisliyini örtməkmiş... Mən necə... Qızımın canının necə yandığını görməmişəm... Mən necə anayam?
Anam iki əlli dizinə vurmağa başladı. Mən hıçqırıqlara boğularkən Səmra yanına qaçıb anamı qucaqladı.
-Bax ananın halına... Hamısı sənin inadkarlığına görə olur. Tural səni sevir, bu evliliyə qarşı çıxmasaydın bunlar yaşanmazdı.
Atamın mənə ünvanlanan sərt sözləri əsl xəncər kimi saplanmışdı ürəyimə, baxışları isə o xəncəri saplandığı yerdə döndürüb yaramı daha da qanadırdı.
-Bəsdi ata bəsdi... Həm suçlusan həm güclü. Turalın Əsmayı yox soyadını sevdiyini sən də yaxşı bilirsən.
Səmranın sözlərindən sonra atam sakitləşmişdi. Gözlərimi bir nöqtəyə zilləyib bu olanların nəhayətə bağlanması üçün dua edirdim.
-Yetər bu qədər.... Bəsdirin.... Əsma Tural ilə evlənməyəcək.
Anamın qərarı məni sevindirmişdi.
- Bu evdə qərarları nə vaxtdan bəri sən verirsən Türkan?