m sənə veriləcək qızım yoxdu. Rədd ol dedim.
Dolmuş gözlərimi ailəmin üzündə gəzdirirdim əslində mənə ümid olacaq bir baxış axtarırdım desəm daha doğru olardı. Axtardığım ümidi Mahirin gözlərində tapa biləcəyimi düşünüb baxışlarımı ona yönləndirdim. Mahirin üzündə ki, çarəsiz ifadə məni məhv etməyə yetmişdi.
-Mahir...
Qısıq səslə çağırıb əlini tutdum, əli buz kimi idi.
-Əsma gəl bura!!!
Atamın sərt səsini eşitsəmdə gözlərimi sevdiyim adamdan çəkmirdim.
-Bir söz de xahiş edirəm.
Mahirin gözlərimdə ki, gözlərində çarəsizlik görmək canımı çox yandırırdı.
-Əsma gəl bura dedim!!!
-Ata məni onu sevirəm.
Gözlərimi Mahirdən ayırmadan sözümü dedim. Məni ona aşiq edən təbəssümü üzünə yayıldı.
-Məndə səni sevirəm qıvırcıq - dedi.
Ümidsiz qəlbimə ümid olmuşdu bu sözlər. Göz yaşlarının islatdığı yanaqlarıma gülüş qonmuşdu yenidən.
-ATAAAAA.
Səmranın çığırtısı ilə gülüşüm yanaqlarımda dondu. Başımı yana çevirib yerdə yatan atamın cansız bədənini gördüyümdə dizlərim məni saxlamaqdan imtina etdi və yerə çökdüm.
-Etibar aç gözlərini.... Etibarrr.... Təcili yardım çağırın.
Yarım saat olardı dəhlizdə atamdan xəbər gözləyirdik. Səmra dırnağını yeyə yeyə o baş bu addımlarkən anam oturacağa çökmüşdü. Məni isə dizlərimi qarnıma doğru çəkərək yerdə oturub divara yaslanmışdım. Baxışlarımı qarşı divara yaslanan Mahirə zillədim. İsrarlarıma rəğmən məni qoyub getməmiş bizimlə bərabər burda xəbər gözləyirdi. Necə də pərişan görünürdü. Bəlkə də o kəndə getməsəydim onu buralara sürükləmiş olmayacaqdım. Sevmədiyi şəhərə mənə görə qayıtmışdı elə mənə görə də başına gəlməyən qalmamışdı. Mahirə baxarkən yanağımda hiss etdiyim islaqlıqla ağladığımın fərqinə vardım. Niyə ağladığımı heç bilmirdim, içəridə can çəkişən atamamı, pərişan olmuş ailəməmi, dolmuş gözlərini məndən ayırmayan sevdiyiməmi yoxsa məhv olmuş həyatımamı. Nə üçün ağlayırdım? Bəlkə mən onlar üçün ağlamağa belə laiq deyildim. Qəlbimdə tərifi olmaz bir ağrı vardı, canım elə çox yanırdı ki, gözlərimi bərk bərk sıxaraq