pula çevrilirdim. Çoxları məni faydalı şeyə xərcləmirdi. Buna görə insanlara nifrət edirdim. Bu oğlanın cüzdanına necə düşdüyümü bilmirdim. Amma onu sevməyə başlamışdım. Deyəsən, o da məni sevirdi. Çünki tək ümidi mənə idi. Axı insanlar ümid etdikləri şeyləri sevirlər... Hər dəfə satıcılar məni rədd etsə də, oğlan yenə də ümid edirdi. Bir müddət keçəndən sonra o, məni cüzdandan çıxardı və öz-özünə danışmağa başladı: - Budurmu axırım?! Məni cəmiyyət qəbul etmədi. 2 yaşımda valideynlər uşaq evinə atdılar. 18 yaşımda oradan da çıxardılar. Birtəhər restoranda ofisiant işləməyə başlamışdım, oradan da qovdular. Son qazancım isə bu cırıq manat oldu.-deyib cüzdanı dənizə tulladı. Mən rahat yataqdan narahat cibə düşdüm. Oğlan hələ də məndən əl çəkmirdi. Nəhayət, o, məni cibindən çıxardı. Öz-özünə “bir yamaq manatım var, nə xeyri var, nə ziyanı, verim bu dilənçiyə” deyərək məni bir dilənçiyə verdi və çıxıb getdi. Dilənçi məni o tərəf-bu tərəfə çevirib gözdən keçirdi. Dodağının altında mırıldandı: - Başına dəysin! Verdiyi pula baxda! Elə bil dilənçi adam deyil. Bu deyib üzümə tüpürdü və yerə atıb tapdaladı. Artıq təhqir edilmişdim. Adi bir dilənçiyə də lazım deyildim. Üstəlik ağrılarım da artırdı. Bu köhnə, yamaq manat heç kəsə lazım deyildi... Yağış yağmağa başladı. Bir neçə saat idi ki, küçədə qalmışdım.Birdən palçıqlı bir ayaqqabının altına yapışdım. Bu dözülməz idi. Bir müddət sonra bu əzab bitdi və yenisi başladı. Ayaqqabının altından ayrılıb su axını ilə kanalizasiyaya axdım. İndi kanalizasiyada axınla üzürəm, Bilmirəm sonum haradadır. Son dəqiqələrimi yaşayıram. P.S. Ey insan, sən də mənim kimi əldən-ələ sürünərək yıpranırsan və sonda parçalanmış halda tək qalırsan. Öləndə də tək