Bir
qadin ozunun alti ayliq
ushaqini evin daminda tek
qoymushdu. Ushaq yavash-
yavash hereket ederek damin
novdancasina teref geldi, o
qeder kenara geldi ki az qalirdi
duwsun awaqi. Anasi onu bu
yerde gordukde cox iztirab ve
teshvish hissi kecirtdi. Ushaqi
xilas etmek ucun ne qeder
tedbir gorduse, onu qaytara
bilmedi. Her kes ora
yigiwmiwdi. Nerdivan
getirdiler, lakin o da hec bir
netice vermedi. Cunki damin
novdancasi cox uzun ve
divardan cox arali idi. Ushaqin
anasi aqlayir, ushaq da ona
baxib aqlayirdi. Bu vaxt Hezret
Eli (e) yaxina geldi, bir anliqa
ushaqin uzune baxdi. Bu
zaman ushaq nese zumzume
edirdi, amma hec bir kes onu
basha dushmurdu. Eli (e)
buyurdu: Onunla eyni yashda
olan bir ushaq getirin. Ushaqi
getirdiler ve Hezretin
gosterishine gore hemin
ushaqla damdaki uwaqi
uzbeuz qoydular. Uwaqlar bir
anliq bir-birine baxdi ve
ushaqliq adetine gore ne ise
danishmaqa bawladilar. Bu
zaman damdaki ushaq
imekleye-imekleye geri qayidib
evin qapisina geldi. Her kes
dehwete gelib Allahu Akber
dediler. Medinede bu hadise ile
elaqedar o vaxta qeder misli
gorunmemish shadliq bash
verdi.