eşitməməzlikdən gəldi. Bu isə mənim olan qalan əsəblərimi tarıma çəkməyə yetirdi.
-Ata sual verdim! Mahirə nə dedin.
-O bir qatilin oğludu ona görə səndən uzaq durmasını dedim.
Atamın vecsizcə cavabı yerimdə donmağıma səbəb olmuşdu.
-Nə?
-Sənin yaxşılığın üçün.
-Mənim yaxşılığım üçün ikinci dəfə həyatımla bağlı qərar verdin?
-Hə Əsma hə... Atası qatil olan birindən sənə xoşbəxt həyat yaşadacağını gözləyirsən? Xatırlayırsan məni öldürmək istəmişdilər. Vurulmuşdum amma sağ qaldım. Məni vuran adamın oğludu Mahir. Hardan bilirsən bəlkə də atasının yarım qalan işini tamamlamağa gəlib. Bəlkə tək istəyi məni öldürməkdi? Bax ilk fürsəttə əlinə silah aldı.
-O, səni bu biabırçılıqdan qurtarmaq üçün...
Qəhər məni boğmuş cümləmi tamamlamağıma izin verməmişdi.
-Zamanla mən təşəkkür edəcəksən.
Dolmuş gözlərimi otağa daxil olan anam və xəstə yatan atamın üzərində gəzdirdim.
-Səni heç vaxt bağışlamayacam ata.
Arxaya dönüb iti addımlarla getməyə başladım. Arxadan anamın səsləmələrinə cavab vermək bir yana heç dayanmırdımda. Dəhlizin başında Səmranın yoldaşı ilə qarşılaşdığımda dayanıb ötəri nəzər yetirdim.
-Əsma, peşman olacaqsan.
-Peşmanam.... Onu dayandıra bilmədiyim üçün.
Üşüyürdüm.... Yay fəslinin ən isti günlərini yaşadığımıza baxmayaraq üşüyürdüm.... Qollarımla vücudumu sararaq özümü isitməyə çalışırdım.... Ürəyim darmadığın, paramparça bir halda idi..... Yanaqlarım boyunca sağa sola süzülən göz yaşlarımı əlimin tərsi ilə silib gedirdim.... Gedirdim.... Sevdiyim adama gedirdim.... İnsanların arasında addımlayırdım.... Mənə tuşlanan qəribə baxışları görməzdən gələrək sadəcə gedirdim.... Məni sevən, başa düşən tək adama, Mahirə gedirdim..... Küləyin təsiri ilə saçlarımdan bir tutam üzümü qıdıqlamağa başladı. Saçlarımı qulağımın arxasına sıxışdırıb yoluma davam etdim.... Nə qəribədir deyilmi? Atam ikinci dəfə məni oda atmışdı. Yenə özü üçün..... İlkində öz səhvini örtmək üçün, ikincisin də öz kini üçün.....
Çatmışdım.... Ümid edirdim ki, Mahir evdədir. Əlimi