i qaldırıb qapını döydüm. Nə qədər döysəmdə hətta zəngi də bassam açılmayan qapı ilə evdə olmadığını düşünüb geri dönürdüm. Elə o an qapının açılması ilə geri döndüm. Mahir qarşımda idi amma sözün əsl mənasında çökmüşdü. Çox pərişan görünürdü saçları dağılmış və köynəyi yarıya qədər iliklənmişdi. Ətrafı saran viski qoxusundan içkili olduğu açıqca görülürdü. Onu heç vaxt belə dağınıq görməmişdim. Qollarımı boynuna dolayıb başımı sinəsinə yasladım. Belimdən bərk tutub məni özünə sıxaraq saçlarıma öpüş qondurdu. Bir qədər elə durduqdan sonra məni qucağına alıb ayağı ilə qapıyı örtdü. Salona gəlib məni divana qoyduqdan sonra özü də yanımda oturdu.
-Sənin burda olmağın hər şeyi çətinləşdir qıvırcıq.
-Niyə içirsən?
Onun sözlərini eşitməməzlikdən gəlib masada duran şüşə və bardaqlara işarət etdim.
-İçki məni unutdurur? Unutdurursa ver məndə içim.
Cavab almadan növbəti sualı verməyim Mahiri gülümsətmişdi. Necə də darıxmışdım o təbəssüm üçün....
-Bilirsən? Mən sənin o təbəssümünə vurulmuşam. Əsasda mənə baxdığın zaman yaranan gülüşə.... Dodaqlarını birbirinə sıxdığın an yanaqlarında yaranan qəmzələr səni çox şirin göstərir. Eynən bir körpə kimi.
Mən bu gün susmaq bilmirdim.
-Kim bilir daha neçə qız....
Mahirin məni qucaqlaması ilə cümləmi tamamlaya bilməmişdim.
-Burda olmamalısan Əsma.
-Atamla niyə razılaşdın?
Mahir üzümü əlləri arasına alıb alnını alnıma dayadı.
-Mən atanla razılaşmadım sadəcə onun razılığını alıncaya qədər səndən uzaq duracağımı dedim.
-Niyə axı? Məni heçmi düşünmürsən? Səniz nə edərəm? Necə yaşayaram? Bu haqda bir fikrin varmı?
-Mənim gözəl qıvırcığım, səndən keçmək kimi bir niyyətim yoxdu. Belə olmalıdı, güvən mənə. Sadəcə qısa bir müddət.
-Bu müddətdə burda səninlə qalsam olmaz? O evə dönmək istəmirəm.
-Olmaz Əsmam. Onlar sənin ailəndi. Mənə görə ailəni tərk etmənə izin verə bilmərəm. Sən sadəcə səbr et.
-Sənsiz necə dayanacam?
-Dayanmalıyıq...
-Niyə axı?- ayağa qalxıb otağın içində var gəl etməyə başladım -Bu çox yalnış fikirdir,