heç düzgün deyil.
Mahir ayağa qalxıb qollarımdan tutdu.
-Nədir səhv olan?
-Sən məni sevirsən mən səni. Bizi qəbul etmirlər deyə niyə ayrı qalmalıyıq? Niyə canı yanan tərəf biz olmalıyıq?
-Çünki qıvırcıq, ailəndən narazı insanlar olduqca nə qədər istəsək də bizim xoşbəxtliyimiz yarım qalacaq. Tam xoşbəxt olmaq üçün bu şərtdir.
-Ya razı olmasalar?
-Olacaqlar.... Sənə söz verirəm Əsma əlimdən gələni edəcəm.
Bir an ağlıma bir şey gəlmiş kimi gözlərimi üzünə zillədim.
-Mahir əgər biz.... Yəni sən və mən.... Biz bərabər....
Bu o qədər utancverici sözlər idi ki, tamamlaya bilməyib susaraq başımı əymişdim. Mahir gülümsəyərək əlimdən tutdu.
-Gəl mənimlə.
Məni çəkişdirərək yataq otağına tərəf apardığını görüncə həyəcandan bədənim əsməyə başladı. Bu daha çox qorxuya bənzəyirdi. Niyə qorxurdum ki? Bu təklifi mən irəli sürmüşdüm, indi qorxmağım mənasız idi. Mahir otağın qapısına açıb mənim içəri daxil olmağım üçün bir növ şərait yaratdı. Otağa daxil olduğum an gördüklərimə ağzım açıq qalmışdı. Otağın divarında boydan boy mənim rəsmim vardı. Bu şəkli nə vaxt çəkdirdiyim yadıma gəlmirdi. Mahir çaşqınlığımı sezmiş olacaqdı ki, qarşıma keçib gülümsədi.
-Mən çəkmişəm... Kəntdə olanda.
Onu ilk dəfə görmüş kimi baxırdım. Mahir üzümü əlləri arasına alıb dodaqlarını alnıma sıxdı.
-Ora bax- əli ilə çarpayısını işarə edib davam etdi. -O yataqda mənim qadınım olacağını günü, hər səhər yastığa dağılmış qıvırcıq saçlarını görməyi, doya doya sarılıb öpəcəyim günü iplə çəkirəm. Amma o gün bu gün deyil. Başqalarına bizi qəbul etdirmək üçün səni özümə aid edəcək qədər alçaq deyiləm. Səni el adəti ilə, vağzalı ilə ata evindən çıxaracam və sənə söz verirəm bunu bacaracam. Bax o gün sən mənim halalım olacaqsan. Tək istəyim o günə kimi mənə güvən və səbirli ol.
-Arada səni görməyə gələ bilərəm?
-Etmə belə gözəlim. Mənim üçündə çətindi amma mən atana bir söz verdim, onun razılığını alacağım günə kimi səndən uzaq duracam.
-Söz verərkən məndən soruşmadın ona görə də verdiyin sözün