n heç bir hökmü qalmır.
Əslində bu olanlar mənə çox ağır gəlirdi ona görə, susmaq bilməyib fikirlərimi dilə gətirmikdən çəkinmirdim. Mahirin çoxdan qərarını verdiyini, geri addım atmayacağını bilirdim. Bunların son çırpınışlarım olduğunu bilə bilə davam edirdim. Mahir heçnə demədən məni bağrına basdı. Onun qolları arasında hönkürür dəli kimi ağlayırdım. Ayaqda dura bilməyib yerə çökdüyüm zaman o, da mənimlə çökdü. Mahirin qucağında ağlamaq məni sakitləşdirmişdi. Nə qədər elə qaldığımızı bilmirəm tək bildiyim artıq ayrılıq zamanı gəlmişdi. Heç bir söz demədən ayağa qalxdım və ağır addımlarla evi tərk etdim.... Son dəfə onun üzünə baxmadım çünki baxsam gedə bilməyəcəkdim. Birbaşa evə qayıdıb otağıma çəkildim. Ayrılmışdıq.... Atamın hirsi və kini bizi ayırmışdı. Mahir müvəqqəti demişdi amma mən inanmırdım. Bəlkə də Əsma və Mahir heç vaxt ƏsMahir olmayacaqdı. Həyatda yaşana biləcək ən acı şey insanın ümidini itirməsi idi. Mən bizə dair ümidimi itirmişdim.
Axşam kimi yatağın yanında yerə çökmüş vəziyyətdə durmuşdum, heç tərpənmədən. Hava tamam qaraldıqdan sonra aşağıda eşitdiyim səslərlə yavaş yavaş pillələri enib qapıda dayandım. Atamı bir gecəlik xəstəxana da saxlayıb evə göndərmişdilər. Qapıya söykənib sadəcə izləyirdim. Səmranın ailəsi və atamın bir neçə dostu gəlmiş və biraz oturduqdan sonra hər kəs getmişdi. Mən isə hələdə vecsiz duruşumu dəyişmədən qapıdan baxırdım.
-Əsma, niyə orda dayanmısan?
Anamın səsləməsindən sonra keçib masada əyləşdim. İçimdə çox dərin bir öfkə vardı, heç cürə başa çıxmağı bacara bilmədiyim bir öfkə. Bu öfkə ilə atama necə baxdığımın fərqində belə deyildim.
-Mənə elə baxma Əsma. Nə edirəmsə sənin yaxşılığın üçün edirəm.
Təəssüflə başımı yelləyib ayağa qalxdım.
-Ata, ana, bunu bilinki mən həyatım boyu bir tək Mahiri sevdim sevəcəmdə... Ata, bizi ayırmağı bacardın qələbəni qeyd edə bilərsən amma bunu yaddan çıxarma son nəfəsimə qədər onu sevəcəm. Məni bir Qurbanzadə olaraq yox Əsma olaraq sevən yeganə adamı əlimdən aldın ata. Təbrik