SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 15. Həsrətlik.
Bəziləri sevgini sadəcə öpüşmək və ya saatlarca sevişmək zənn edir. Ancaq məsum bir sarılmağı, saçlarını qoxlamağı, ətrini içinə çəkməyi düşünmürlər belə. Sadəcə gözlərinə baxaraq ucsuz bucaqsız dünyanı kəşf etməklə yetinmirlər. Çünki bu onlara hər zaman az gəlir. Fəqət əsl sevginin nə olduğunu anlamırlar, sevgini öz aləmlərində moderinləşdirərkən beyinlərini cahilləşdirirlər.
-Mahir.... Mahir getmə.... Mahirrr.
Qışqırıb oyanaraq ətrafa boylanmağa başladım.
-Mahir hardasan?
Yataqda dikəlməyə çalışdığım zaman qolumda hiss etdiyim sızıltı ilə başımı yana çevirdim. Qolumdakı iynəni gördüyümdə axşam olanlar film lenti kimi gözlərimin önündən keçməyə başladı. Yox bu ola bilməz... Mahir məni qoyub getməz. Tələsik yataqda oturaq vəziyyət alaraq qolumdakı iynəni dartıb çıxardım və yerə atdım. Elə bu an açılan qapıda təlaşlı halı ilə Səmra göründü. Onu gördüyümdə tələsik çarpayıdan qalxdım.
-Əsma, sakit ol canım. Uzan yerinə dincəlməlisən uzan.
-Bacı, axşam yaşananlar yuxu idi hə? Mahir getmədi burdadı hə?
Qollarından tutub silkələyərək cavab almağa çalışırdım.
-Etmə belə gözəlim, etmə.
Səmra məni qucaqlamağa çalışarkən var gücümlə onu itib iti addımlarla qapıya tərəf getdim.
Dəhlizdə anamı görüb yanına yaxınlaşdım.
-Ana, Mahir hardadır?
Anam çaşğın gözlərini gah məndə gah da arxadan gələn Səmranın üzündə gəzdirirdi.
-Anaaa...
Onun gözlərinə baxır, "burdadır" deməsini gözləyirdim.
-Əsma, o getdi.
Sanki yuxudan indi oyanmışdım... Bədənim buza döndü biranlıq. Sinəmdə bir şeyin parçalandığını hiss edirdim və bu hər nə idisə göynədirdi məni.
-Atam hanı?
İşarət barmağını qapıya uzadıb yavaşca dilləndi.
-Həkim dedi ki, yormayın.
Heç nə demədən palataya yaxınlaşıb otağın qapısını açdım. Atamı bu cür solğun, aparatlara bağlı gördüyümdə içim parçalanırdı. Məni gördüyü an zorla gülümsəməyə çalışması gözümdən qaçmamışdı.
-Mahirə nə dedin?
Mənim birbaşa mətləbə keçərək verdiyim sualı atam gözlərini devirib