SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 16. Məktub.
Günlər həftələri, həftələr isə ayları əvəz edirdi. Payız gəlmişdi... O gündən bu yana tam 1 ay 9 gün keçmişdi.... Yəni Mahir ilə ayrılığımzdan.... Daha doğrusu mənim susduğumdan.... Ən doğrusu mənim nəfəssiz qaldığım gündən bəri. O gündən bu yana həyatımda nə dəyişmişdi? Heç bir şey. Atamın səhəti günü gündən yaxşıya gedirdi. Səmra tez tez gedib gəlirdi, anam bilsiyim qədəri ilə atamı hələ də bağışlamamışdı. Mən isə Mahirsiz nəfəs belə almırdım... Yaşamağım bir bitgidən fərqsiz idi... Heç kimlə danışımır və məcbur olmadıqca otağımdan da çıxmırdım. Çünki çıxdığım zaman ailəmin məni danışdırmaq üçün çabalarından yorulurdum. Mənə edilənlərə qarşı reaksiyamı bu şəkildə, danışmayaraq göstərirdim. Danışmağa o qədər yadlaşmışdım ki, hətta səs tonumun necə olduğunu da unutmuşdum. Gündə bir dəfə anamın ya da Səmranın zoru ilə yemək yeyirdim qalan vaxtlar isə sadəcə yatırdım. Güzgüdə öz əksimi gördüyüm zaman artıq tanımırdım. O qədər arıqlamışdım ki, gözlərimin altında qara halqalar əmələ gəlmişdi. Atam ilə qarşılaşdığım zaman nəsə demək istəyirdi amma mən hər dəfəsində dinləmədən otağıma çəkilirdim.
Yenə yatmağa çalışırdım ki, qapı yavaşca döyüldü. Bezgin şəkildə qalxıb qapını açdım.
-Əsma xanım qapıda bir qız uşağı var sizi görmək istəyir. Nə etdiksə getmir.
Xadimənin sözündən sonra ləng addımlarla pillələri enirdim ki, qapıda dayanan Qəmzəyi görüb addımlarımı itiləşdirdim. Yaxınlaşıb dizlərimi yerə qoyub onu bağrıma basdım. Tez tez öpür qoxlayır Mahirin ətrini almağa çalışırdım. Uşağı nə qədər sıxdığımın fərqində belə deyildim.
-Əsma.
Qəmzənin məni səsləməsi ilə özümü geri çəkib gözlərimi üzünə zillədim. Barmağını uzadıb gözümdəki damlanı sildi.
-Dayım da bəzən ağlıyır.
Eşitdiyim cümlə canımdan can almışdı. Mənim sevdiyim adam da mənim üçün göz yaşı tökür. Qəlbimə bir ağrı saplandı o an, tərif olunmaz bir ağrı.
-Bunu dayım göndərdi.
Qəmzə əlimə bir kağız tutuşdurduqdan sonra gülümsəyərək yanağıma öpüş qondurub qaçaraq