uzaqlaşdı. Ahhh o təbəssüm.... Nə çox darıxmışdım.... Bəs kimlə gəlib? Bəlkə Mahirlə? Yerimdən sıçrayıb qaçaraq yola çıxdım. Qəmzə tanımadığm bir oğlanın əlindən tutub gedirdi. O, deyildi.... Təəssüflə başımı əydiyim zaman əlimdə ki, məktub yadıma düşmüşdü. İti addımlarla evə daxil olub birbaşa otağıma qalxdım. Eyvan çıxıb yerə oturdum... Payız küləyi üzümü və saçlarımı oxşayırdı. Məktubu burnuma yaxınlaşdırıb Mahirin qoxusunu içimə çəkərək gözlərimi yumdum. Məktubu açıb oxumazdan əvvəl ötəri nəzər saldığımda, məktubun bəzi yerlərində mürəkkəbin dağıldığını gördüm. Deyəsən yazarkən ağlamışdı.... Dodaqlarımı həmin hissəyə basdıraraq onun göz yaşlarını öpməyə çalışırdım.
"Əsmam, qıvırcıq mələyim.
Bir bilsən sənsizlik necə çətindi, necə ağırdır. Bir bilsən utancaq səsinə belə həsrət qalmaq məni hər gün necə öldürür. Sənə gələ bilməmək hər gün məni hissə hissə yox edir. Çox darıxmışam qıvırcığım çox.... Kəlimələrlə ifadə edə bilməyəcək qədər çox.... Neçə dəfə səni uzaqdan görmək üçün evinizin önünə gəlmişəm sayısını unutdum. Amma sadəcə görməyin mənə yetməyəcəyini bildiyim üçün geri dönmüşəm. Səni bağrıma basıb saçlarını qoxlaya bilmək üçün o qədər darıxmışam ki.... Sənsiz necə dururam? İnan mənə sadəcə cismən dura bilirəm. Ruhum hələ də ayrıldığımız nöqtədədi.... Otağımda.... Mənim üçün o gündən həyat dayanıb, o gündən nəfəs almıram. Tam 1 ay 9 gündür ki, həyat dayanıb. Cismən həyatdayam.... O, isə sənə qovuşa bilmək üçün mübarizə aparır.... Qıvırcığım o qədər darıxmışam ki, sənsiz. Ətrin üçün, gülüşün üçün, saçların üçün, göz süzdürməyin üçün, tərsliyin üçün hər şeyin üçün..... Susuz qalan səhralar kimi mən də sənsiz qalmışam.... Az qalıb sevdiyim, lap az qalıb. Sənə qovuşmağıma, yenidən ƏsMahir olmağımza az qalıb.
Dünən bacın Səmra məni görməyə gəldi. Danışdı hər şeyi.... Əsmam canım necə yandı bilməzsən. Sənə verdiyim zərəri eşitdiyim an qolum qanadım sındı. Mənim qıvırcığım susub danışmır. Bu mənə əsl işgəncə oldu. Susmağına səbəb bir də mənə olan qəzəbindi