cənazəsini öpüb ağladı. Bunu əhli-sünnə alimləri içində xüsusi yeri olan Hakim Nişaburi “əl-Müstədrək əla-l-Səhiheyn” kitabında (1-ci cild, səh. 508, hədis 1335) Peyğəmbərin (s) həyat yoldaşı Aişə xanıma istinadən rəvayət etmişdir.

Peyğəmbərimiz (s) əhatəsində olan müsəlmanlara, xüsusilə, qadınlara öz ölüləri üçün ağlamaq icazəsi vermişdi (əlbəttə, həddi aşmamaq şərti ilə). Həmzə ibn Əbdülmüttəliblə bağlı bölümdə qeyd edildiyi kimi, həzrət özü Mədinə qadınlarına tapşırmışdı ki, Həmzə üçün ağı deyib ağlasınlar.

Bir gün Allahın Elçisi (s) bir dəfn mərasiminə qatılmışdı, Ömər ibn Xəttab da onunla birlikdə orada idi. Qadınların ağı deyib ağlamaq səsi eşidildi. Ömər ibn Xəttab qışqırıb qadınları qovlamağa çalışdı (hətta onları qırmancla vurmaq istədiyi rəvayət edilir). Bu zaman Peyğəmbər (s) onu çəkindirib buyurdu: “Ey Ömər, onları burax. Göz ağlayar, qəlb müsibət çəkər, Allahın vədi (ölüm) isə yaxındır”.

Bu hadisə aşağıdakı mənbələrdə qeyd edilmişdir:

Hakim Nişaburi. Əl-Müstədrək əla-l-Səhiheyn, 1-ci cild, səh. 531-532, hədis 1407;

Heysəmi. Məcmə əl-zəvaid və mənbə əl-fəvaid, 3-cü cild, səh. 17;

Əhməd ibn Hənbəl öz Müsnədində bu hadisəni fərqli variantlarda bir neçə dəfə rəvayət etmişdir (hədis 2127, 3103, 5889 və 9692);

Sünən İbn Macə, Kitab əl-Cənaiz, hədis 1587.

Qeyd edilənlərə nəticə vuraraq deyə bilərik ki, İslamda dini niyyətlə, məsələn, Allah qorxusundan, öz günahlarını yada salaraq ağlamaq bəyənilən əməl sayılır. Bununla yanaşı, öz əzizinin itkisinə kədərlənərək ağlamaq da dinimizdə qadağan deyil. Məsumlarımız, o cümlədən, Həzrət Muhəmməd Peyğəmbər (s) öz yaxınlarının vəfatına ağlamış, ətrafındakıların ağlamasını nəinki qadağan etməmiş, hətta onları buna təşviq