keçmir......Əksinə hər gün böyüyür......Ar
tıq necə başa çıxacam bilmirəm......G
ücsüzləşirəm......Darıxıram sənsiz.....Geri dönməkdən başqa çarəm qalmadı.....Geri dönəcəm......Ən çox da oğlumuz üçün dönməliyəm.....Bağışla məni.....Səni sevirəm.
Gənc adam cümləsini bitirib baş barmağı ilə sol gözündə ki,damlanı yox etdi. Gözəl Hüsnasının məzar daşındakı şəklni öpüb dua etdi. Daha sonra Hüseyinin əlindən tutub arxasına baxa baxa ordan uzaqlaşdı......
-Həsən......Həsən oyan.....Həsən.
-Nə var Elmir? Niyə yatmağa qoymursan? Nə var?
Həsənin sinirlə çığırmasına Elmir alışmışdı artıq. O,hər zaman sinirli tip idi amma ondan inciyə bilmirdi çünki Həsəni tanıyırdı. Onun təmiz qəlbi,dürüstlüyü və mərdliyi Elmirin ondan küsməsinə izin vermirdi.
-Bu gün iş görüşmən var. Unutdun deyəsən..... (məyus halda) bu gün son gündür.
Həsən qaşlarını düyünləyib yatağından qalxdı.
-Unutmadım.
Otağa ötəri nəzər yetirərkən gördüyü dağınıqlıqla üz gözünü daha da buruşdurdu.
-Düzəlməyəcəksən dəə......Topla otağı.
Hamam otağına keçib üzünə soyuq su çırpdı. Bu onu ayıltmışdı.....Hamamdan çıxdığı zaman Elmir otağı toplamışdı. Üzündəki məmnun ifadə ilə hazırlaşmağa başladı. Geydiyi qara şalvar və ağ köynək bədəninə tam oturur geniş omuzlarını və əzələli bədən qurluşun daha da göz önünə sərirdi. Bütün bunlar Həsənin yaraşığını qat-qat artırırdı. Dəri pencəyini geyinib evdən çıxdı. Yolda irəlilədikcə qızların ona tuşlanan baxışlarını önəmsəmirdi. Həsənin nağıllarda deyildiyi kimi qəddi-qamətinə,hüsnü-camalına aşiq olmayan qız çətin tapılırdı. Ancaq bu gün onu tək düşündürən iş idi çünki Elmirə söz vermişdi. Təhsil haqqını ödəmək üçün aldıqları borcu qaytarmalı idi. Bu gün borclu olduqları adamların,onlara verdiyi müddətin sonuncu günü idi elə ona görə də işləməli idi.
Həsən 27 yaşında ali təhsilli gənc dəliqanlı idi. Aldığı təhsil üzrə işləmirdi çünki ona iş verib dəstək olacaq nə bir qohumu vardı,nədəki kiminsə önündə əyilib iş istəyəcək qədər qürursuz xarakteri. Gündüzlər