GÜNAHKAR.
Afa. Q
Bölüm 1.
Qəbirsanlığın,alçaq qapısını itərək taybatay açılmasına səbəb olmuşdu. Paslanmış qapının ətrafa yaydığı cığıltıları önəmsəmədən əlindən tutduğ balaca ilə yoluna davam edirdi. Görmək istədiyi qəbirə yaxınlaşdıqca qeyri-ixtiyari addımlarını yavaşlatdı və istəmsizcə çiyinlərini büküb yaxınlaşdı. Qəbirə ötəri nəzər yetirməsi ilə,dodaqlarına acı bir təbəssümün yerləşməsi bir oldu. Göz kənarlarındakı qırışlar daha da bəlirginləşmişdi bu zaman.
-Hüseyin,bax anan bizi gözləyirmiş.
Balaca Hüseyin anlamaz gözlərlə atasına baxdıqdan sonra aşağı əyilib qucağındakı qərənfilləri məzarın üzərin qoydu.
-Ata,anam niyə ordadı? Niyə bizimlə deyil?
İlk dəfə eşitdiyi suallara çox təəccüblənmişdi. Onun balaca oğlu bu cür suallar verəcək qədər böyümüşdü? Hansı ara? O,niyə görməmişdi? Bu suallardan sıyrılıb Hüseyini cavablamağa çalışdı amma yetərli olmayacaqdı,bunu bilirdi hətta əmin idi. Heç bir cavab Hüseyinin anasız böyümüş olmasına açıqlama deyildi. Çiyinlərini çəkib aşağı əyildi.
-Ananın harada olması,bizim ona olan sevgimizi dəyişirmi?
Hüseyinin başını tez tez etiraz mənasında yelləməsinə məmnun bir ifadə ilə nəzər yetirib dilləndi.
-Afərin.....İndi orda gözlə gəlirəm.
Hüseyin onun işarət etdiyi yönə doğru gedərkən ayağa qalxıb məzara tərəf döndü.
-Oğlumuz böyüyür......( dodaqları yana qıvrıldı) Verdiyi sualları eşitdin? 5 yaşı tamam oldu........Bu gün o gündur Hüsnam oğlumuzun doğum,sənin isə ölüm günün.....Bilirsən Hüseyin hər il soruşduğu kimi bu ildə soruşdu "ata ad günüm olacaqmı deyə" hər zaman olduğu kimi yenə dinə bilmədim.....Bir gün həqiqəti öyrəndiyi zaman mənə nifrət edəcəyindən qorxuram. Anasınız qalmasına səbəb olduğum üçün mənə çox öfkələnər? Bilirəm öfkələnəcək çünki sənsiz çox darıxır......Məndə......Heç nə ilə ölçülməyəcək qədər......İndi sən de Hüsna mən nə edəcəm? Hüseyinin eləcə də özümün sənə olan özləmini necə dindirəcəm?......Zamanla keçər unudarsan dedilər......Keçmir (qısıq səslə davam etdi) Sənsizlik