gözlərini sildi.
-Bu gün həkim gözlərimin içinə baxa-baxa xəstə olduğumu və müalicə olunmasam öləcəyimi dedi.
-Bəs niyə ağlayırsan? Müalicəsi var dedin.
-Qorxuram.
-Nədən?
-Birdən hərşey tərs getsə?......Ölmək istəmirəm.
Həsən qəhvəsindən bir yudum alıb baxışlarını dənizə yönəltdi.
-Niyə qorxursan ölümdü də,onsuz hamımız bir gün öləcəyik.
-Axı mənim arzularım var?
-Kimin yoxdur ki.....Bax o,adamı görürsən?-uzaqd
an onlara tərəf gələn yaşlı adamı işarə edib davam etdi -İndi ona desələr ki,ölüm anın çatıb deyəcək arzularım var.
-Hər şeyə bu qədər laqeyid yanaşmaq lazım deyil.
-Bu laqeyid yanaşma deyil,gerçəkləri qəbul etməkdi.
Gənc qız çiyinlərini çəkib qəhvəsini yudumlamağa davam etdi. Həsən sanki qıza indi fikir verirdi. Çox gözəl idi.....Gözləri kimi qap qara saçları çiyinlərinə tökülmüşdü. Balaca burnu,dolğun dodaqları,uzun nəmli kirpikləri simasına xüsusi yaraşıq verirdi. Yaşadıqlarından dolayı al al olmuş yanaqları bəmbəyaz dərisi ilə birləşdiyi zaman dəyərli rəsm əsərinə bənzəyirdi. Həsən gözlərini qızdan çəkmədən dilləndi.
-Adın nədir?
-Hüsna.
-Hüsna.....Çox gözəl adın var.
-Bəs sənin?
-Həsən.
Araya dərin bir səssizlik çökmüşdü. Hər kəsin fikri öz yaşadığında idi. Həsən az da olsa fikirlərini dağıtmağı bacarmışdı.
-Ailənin xəbəri var?
-Yox,özüm bu gün öyrəndim. Hələ şokdayam,atama deməyə vaxt tapmamışam.
-Qorxma müalicə qəbul edib yaxşılanacaqsan. Qorxulacaq heç nə yoxdu.
Bəlkə də bu Həsənin həyatında bir ilk idi. İlk dəfə birisinə ümid verici və qayğı ilə söz deyirdi. Hüsna üzünə təbəssüm yerləşdirib baxışlarını Həsənə yönəltdi.
-Atam bilsə ölməyimə izin verməz.
-Sən ölümdən nə çox qorxursan?
-Sən qorxmursan?
-Niyə qorxum ki?
-Nə bilim,bəlkə çatmadığın məqsədin var.
-Yoxdur.....Ona görədə qorxmuram.
-Elə şey olar? İnsanın arzuları olmalıdı,bir məqsədi olmalıdı. Bunlar yaşamaq üçün şərtdir.
-Bəlkə də.....
Hüsna çiyinlərini çəkib baxışlarını dənizə yönəltdi. Bir qədər davam edən səssizlikdən sonra asta səslə