ə dilləndi.
-Bilirsən "insanoğlu qorxduğu şeyləri yaşamadan ölməz" deyiblər. Mən hər zaman qorxularla yaşadım. Qorxduğum hərşeyi də yaşadım. Ən böyük qorxum anamı itirmək idi o,da məni atıb getdi. Düzdü atam məni çox sevir, "sən hərşeyimsən" deyir amma anamda yanımda olsa pis olmazdı.
-Anan hardadı ki?
Bu mövzu Həsənin ən həssas nöqtəsi idi ona görədə Hüsnanın sözünü kəsib sualını ünvanladı.
-Atamla ayrıldılar sonrada anam başqa biri ilə ailə qurdu.
Bənzər həyat yaşamışdılar......Bəlkə elə bu idi Hüsna ilə Həsəni bir birinə çəkən. Yenidən səssizlik düşmüşdü......Hər ikisi dənizə baxaraq susmuşdu.
-Mən artıq gedim,atam universitetdə bilir məni......Danışmaq yaxşı gəldi......Qəhvə üçün çox sağol Həsən.
-Dəyməz.......Ümidini itirmə yaxşılanacaqsan
......Bəlkə bir gün yenə qarşılaşdıq Hüsna.
-İnşAllah.
Hüsna gülümsəyərək cavabladıqdan sonra ayağa qalxıb ağır addımlarla ordan uzaqlaşdı. Həsən isə bir müddət onun arxasınca baxdıqdan sonra yenidən öz fikirlərinə geri döndü. Anasını xatırlamışdı......Bəzən darıxırdı amma bu çox qısa sürürdü çünki anasız keçən illər daha ağır basırdı....... Ayağa qalxıb yavaş-yavaş dənizə doğru addımlamağa başladı. Hünanın sözlərini düşündü bu an.....Doğurdanmı həyatda heç bir məqsədi,arzusu yox idi? Bilmirdi.....Bu an tək düşüncəsi Səlim bəyə etdiyinin cəzasını ödətmək idi. Bu qisas hissi deyildi sadəcə Səlim bəyin,onun qürurunu heçə sayıb iki yol arasında sıxışdırmasının cəzasını çəkdirmək istəyirdi. Bəlkə də eybisini ona yaşatmaq.......
Hüsna ilə qarşılaşmış olması ona yaxşı təsir etmişdi. O gün Həsən özünə söz verdi,Səlim bəylə aralarındakı "hesablaşmanı" bağladıqdan sonra ailə quracaq......Əsla dağılmayacaq,möhkəm bağlarla bir birinə bağlı səmimi ailə. Daha sonrada Elmiri evləndirib atadan qalma evinə yerləşdirəcək.
Həsən burda xəyallar qurub gələcəyini planlarkən həyat ona nə kimi sürprizlər hazırlayırdı