ə əməlləri ilə həmişə insanlıq daşıyan, hər zaman yay mövsümündə tətillər zamanı görüşdüyü və öz mehribanlıq və qayğıları ilə seçilən mühəndis İldır əmini və Molla Müctəbanı xatırlayır...


*****


80-lərin əvvəlini 80-lərin sonu əvəzləyir. Sovet də dağılır. Komissiya üzvləri milli-mənəvi dəyərlərə qayıdışın ən fəal təbliğatçılarına çevrilir. İdeoloji düşmənlər “ideoloji ata”lara çevrilir. Görkəmli ateistlər avtoritet dinşünaslara çevrilir. Amma İldır əmilər və Molla Müctəbalar Yaradan və yaranmışlarla necə səmimi və vicdanlı idilərsə, eləcə də qaldılar.


*****


90-ların sonunda Məşhədi İldır fani dünyanı tərk edərək əbədiyyətə qovuşur. O zaman bu itki artıq tələbə olan və ibadətə başlayan həmin şagirdi yaman sarsıtmışdı...


*****


2009-cu ilin iyul ayında isə Hacı Molla Müctəba öz Rəbbinə qovuşur. O zaman Fransada səfərdə idim. Xəbər aldıqda təbii kədərlə yanaşı, qəribə nostalji hisslər keçirtdim.

Avqustun ortasında onun 40 məclisi idi. Ölkənin hər yerindən insanlar onun yaşadığı kiçik kəndə təşrif buyurmuşdurlar.


*****


Hacı Molla Müctabanı da itirdik. Sovet dövrünü şərəflə yaşamış, ilahi dəyərləri yaşatmış və imkan daxilində təbliğ etmiş bir nurani sadə Allah bəndəsini. O, barmaqla sayılası “qırmızılaşmamış”lardan, sözün həqiqi mənasında molla (elm və əməllə dolu) olanlardan idi. Onun vəfatı bütün Azərbaycan insanı - tanıyanlar və tanımayanlar üçün - bir itkidir. Çünki, Molla Müctəbalar bu torpağın həqiqi duzudur, millətin ruhunu zamanlardan yaşadıb günümüzə çatdıranlardandır...

Bu sətirləri dan yeri sökülən zaman onun tez-tez qalxdığı bir təpəyə baxan pəncərə (məktəb tətilləri dönəmindən doğmalaşmış) qarşısında yazarkən, qəribə bir fikirlə də barışası oldum. Dağlar arasında yerləşən səfalı bu kənd Molla Müctabasız yetim qaldı. Zatən, el-obamızın mənəvi torpağı bir qədər də susuzladı.

Allah sənə qəni-qəni rəhmət eləsin, ey Sovetin “qırmızılaşdıra” bilmədiyi sonuncu moqikanlardan olan İnsan!

Hacı İlqar