verə biləcəyini anlamayan, ictimai vərdişləri qənaətedici səviyyədə olmayan bir toplumla bağlı yazılarda nihilistik dəst-xəttə üstünlük verən yazar dostlarımızın yazıları, “çirkli su ilə uşağı atmaq” durumuna bənzər bir situasiya yaradır.

***

Ümumi yanaşsaq, hər zaman vətəndaş və inanc mənafelərində dayanan dəyərli milli mətbuatımız yenə də ürək ağrısı ilə bu mövzularda fədakarcasına öz yüksək missiyasını yerinə yetirir. Və haqlı olaraq ərkyanə qınama və tənqidlə də hər iki istiqamət üzrə mesajlarını da ünvanlayır. Burası çox gözəl. Və əslində? bunsuz inkişaf məgər mümkünmü?!

Amma bir müşahidə etdiyim çaları da qeyd etməyi özümə borc bildim. Bu da prosesin bəzən axarında gedərək və bir az da nəfsani motivlərin arxasına düşüb kimi bir mərəzə yoluxub vətəndaş cəmiyyətinin haməsənı az qala “kabab dalınca qaçanlar” adlandırmaq nə qədər uzaqgörən və nə qədər insaflıdır?

Digər tərəfdən, hər fürsətdən istifadə edib nurani məna yüklü “molla” (elmlə dolu) sözünü, çar dövründən və sovetdən qalma ştamplarla hədəfə götürmək nə qədər insaflı? Zamanın mənəvi çağırışlarına nə qədər uyğun? Axı, bu məfhumun ehtiva etdiyi mənanı aradan apararaq, zatən layiq olmayan ünsürlərlə assosiasiya edilməsi - dərin mənəvi qatları yaralaya biləcək bir amil ola bilir.

***

Burada söhbət qətiyyən ondan getmir ki, “kabab dalınca gedən” və “din adına hoqqobazlıq edən” ünsürlər faş edilməməlidir. Əksinə, bu - mətbuatın vacib bir missiyasıdır. Amma mətbuatın bundan az vacib olmayan bir missiyası da mövcuddur. O da - pozitiv ruhiyyə yaratmaqdır. Nihilistliklə deyil, tənqidlə yüklənmiş, eybəcirlikləri göstərməklə yüklənmiş bir yanaşma ilə vicdanlı vətəndaş fəallarının və dəyərli inanc insanlarının da üzərində ictimai diqqəti fokuslaşdırmaq missiyası. İnsanlara fədakarlıq, dönməzlik, prinsipiallıq nümunələrini təlqin etməklə, bu nümunələrə bənzəmək istəyi aşılamaq. Zatən, qələm dostlarımızın əksəriyyəti məhz elə fədakarlıq, dönməzlik, prinsipiallıq nümunəsidir. Qanlı-qadalı