nazla salonu tərk etdi. Evin içi muzeydən heçdə fərqlənmirdi. Hər bir əşya xüsusi seçilmişdi və çox zövqlə bəzənmişdi. Həsən salonun boyük pəncərəsinə yaxınlaşıb ordan görünən hovuz və şəlalə mənzərəsini izləməyə başladı. Bir qədər dayanmışdı ki,arxasında hiss etdiyi hərəkətliliklə geri döndü. Arxasında dayanıb təəccüblə onu süzən qızı görməsi yerində dayanmasına səbəb oldu.
-Hüsna?......Sənin burda nə işin var?
-Əsas sənin nə işin var? Bura bizim evdi.
-Yoxsa sən Səlim bəyin qızısan?
-Bəli......Səndə yeni sürücü olmalısan?
-Elədir ki var.
Həsən çaşğınlıq içərisində qalsada Hüsna bu işdən olduqca məmnun idi. Çünki ilk görüşdən Həsəndən xoşu gəlmişdi. İndi Həsənin onların evində olması eləcədə onun yanında,məhz onun sürücüsü kimi işə başlaması Hüna üçün ələ düşməz fürsət idi. Həsən özünü ələ alıb duruşunu dikəltdi.
-Sən yaxşısan?
Həsənin sualı ilə Hüsna sanki yuxudan ayıldı. Baxışlarını güc-bəla başqa səmitə yönəldərək divana oturdu.
-Mən?.....Hə.......Hə yaxşıyam.
-Atanla danışdın?
-Danışdım......1 həftəyə müalicəyə başlayıram.
-Sevindim.
Həsən təbəssüm etməyə çalışsada mümkün olmurdu çünki bu təsadüf onun xoşuna gəlməmişdi.
-Gənclər.
Səlim bəyin səsinə hər ikisi salonun girişinə yönəldi.
-Tanış olduz?
-Ata biz Həsənlə tanışıq.
Hüsna ayağa qalxıb atasına sarıldı.
-Necə?
Səlim bəy təəccüblə sualını ünvanlayıb qolunu qızının boynuna dolayaraq onu özünə sıxdı.
-Dünən təsadüfən tanış olduq.......Həsənin sənin yanında çalışdığını bilmirdim.
-Təzə başlayıb,artıq sənin sürücündü. Ona güvənirəm elə bu səbəbdən səni ona əmanət edirəm.- üzünü Həsənə tutub davam etdi -Dəliqanlı Hüsna mənim hərşeyimdi. Onun saçından bir tük əksilsə əlimdən qurtula bilməzsən.
Yarı zarafatla deyilən xəbərdarlığa Həsən başını yelləyib özünü tələsik çölə atdı. Acgözlülüklə havanı ciyərlərinə hopduraraq özünü ələ almağa çalışdı. Nədənsə özünü narahat hiss edirdi. Bəlkə də bu xoşagəlməz təsadüfün ona yaşadacaqlarının narahatçılığı idi......Bilinməz.......
-Gedək?
Eşitdiyi