ə deyirsən?
Hüsna təbəssüm edib başını razılıq mənasında yellədi. Həsən qələbə qazanmışdı,ilk addımı bacarmışdı ancaq sevinə bilmirdi. Güclə də olsa üzünə zoraki təbəssüm yerləşdirərək qəhvəsini yudumlamağa başladı.
-Atan səni çox sevir hə?
-Əlbəttə. Deyir sən mənim hərşeyimsən.
-O evdə ikiniz yaşayırsız?
-Yox atamın ikinci həyat yoldaşı və bacı qardaşlarım.
-Onlarda səni çox istiyir?
-Əlbəttə.
Həsən baxışlarını dənizə yönəldib asta səslə dilləndi
-Atanın göz bəbəyisən demək.
Hüsna heçnə başa düşə bilmirdi. Həsənin sualları,nə demək istədiyi hər şey gənc qızı çaşdırırdı.
-Sən bunları niyə soruşursan?
Gənc qız çaşqınlıq dolu gözlərini Həsənin üzündə sabitlədi.
-Səni yaxından tanımağa çalışıram canım.
Həsənin saxta təbəssümünə,onun yalandan "canım" deməsinə aldanırdı. Gülümsəyərək qəhvəsini yudumlamağa başladı.
-Bəs sən? Özün haqda heç danışmırsan.
-Sevmirəm mən özüm haqda danışmağı,zamanla tanıyacaqsan.
Deyib göz vurdu......Həsən bunu deməklə ürəyini ələ keçirən xain planlarını nəzərdə tuturdu. Ancaq Hüsnanın saf qəlbi bunların oyun ola biləcəyini düşünmürdü belə. Anın həzzini yaşayırdı.....
-Atan səni kimdən qorumağa çalışır?
-Elyar.....Atamın ən böyük düşməni Əşrəfin oğludu.
-Səni sevir?
-Sevdiyini sanır.
-Niyə elə düşünürsən? Bəlkə doğurdan sevir?
-Amma mən onu sevmirəm həm bu mövzuda danışmaq istəmirəm.
Hüsnanın əsəbi etirazından sonra Həsən dinməyib baxışlarını dənizə yönəltdi. Nədənsə qızın etiraz edib mövzuyu dəyişmə çabaları ona xoş gəlmişdi. Araya dərin bir sükut çökmüşdü. Həsən baxışlarını Hüsnaya çevirdi. Gənc qız gözlərini yumub dənizin səsini dinləyirdi. Həsən qolunu oturacağın başlığına dayayıb heyranlıqla qarşısındakı mənzərəyi izləyirdi. O an tək düşündüyü bu gözəllik bir ömür ona aid