b özünü ələ almağa çalışırdı. Başını arxaya atıb gözlərini bərk sıxmağa başladı. Bu yolla Hüsnanın xəyallarını beynindən çıxara biləcəyini düşünürdü çünki yaşananlar artıq əzab verirdi. Onun yanında olmasının qəlbinə huzur və rahatlıq gətirdiyini qəbul etmirdi. Daha doğrusu Hüsnaya vurulmuş olma ehtimalını yaxın buraxmaq istəmirdi. Ancaq nə deyiblər sən saydığını say gör fələk nə sayır. Həsəni fikirlərindən pəncərənin döyülmə səsi ayırdı. Hüsnanın gülümsəyərək baxdığını görüncə üzünə təbəssüm qondu. Bir neçə saniyə davam edən baxışmanın ardından Həsən maşından endi.
-Nə oldu? Həkim nə dedi? Niyə gec çıxdın?
Həsənin nəfəs belə almadan ard-arda verdiyi suallar Hüsnanın qəh-qəhələrlə gülməsinə səbəb oldu. Bu xəstəlik onu,o qədər qorxutmuşdu ki,gülməyi belə unutmuşdu. İndi sevincdən gülürdü və istəmsizcə gözlərindən yaş süzülürdü. Həsən qaşlarını düyünləyib Hüsnayı süzərkən gənc qız qollarını onun boynuna doladı.
-Mən yaxşılanıram.......Ölməyəcəm.
Son sözə Həsənin dodaqları yana qıvrıldı. Hüsnanın belindən tutaraq onu özünə sıxıb gözlərini yumdu. Ürəyi köksünü parçalayıb çıxacaq qədər bərk döyünsədə vicdan əzabı qolunu qanadını qırırdı. Bu an çəkdiyi əzabı sözlə ifadə etmək çətin idi və əmin olduğu bir şey var idi ki,o oda bu an çəkdiyi vicdan əzabını bir ömür boyu unutmayacaqdı. Qısa sürən sarılmadan sonra yavaşca qızı özündən araladı.
-Gedək?
-Həsən,mənim səndən bir istəyim var.
-Əlbəttə,buyur.
-Dəniz kənarına gedək amma piyada.
-Yorulmaq sənə yaxşı gəlməz.
-Xahiş edirəm. Uzaq deyil onsuz həm dincələ dincələ gedərik.
-Bəs dərsin?
-Onsuz bu gün gecikdim.......Bu gün heç nəyin canımı sıxmasına izin verməyəcəm.
Həsən əlavə nəsə demədən susub başını razılıq mənasında yellədi. Onun razılığı Hüsnanın gülümsəməsinə səbəb olmuşdu. Həsən maşını dayanacaqda saxladıqdan sonra bərabər addımlamağa başladılar. Hüsna o qədər sevincli idi ki,şıltaq uşaqlar kimi əl-qol ataraq danışrdı ancaq Həsən onu eşitmirdi çünki hələdə özünə gələ bilməmişdi. Gənc qız bir an dayanıb