adama tərəf döndü.
-Məni kameraya çək.
-Nə?
-Bu günü unutmaq istəmirəm,nə qorxumu nədə bu an yaşadıqlarımı.
Həsən telefonu çıxarıb kamerayı açdı və çəkimə başladı. Hüsna öndə yoluna davam edərkən danışmağı,bu günü anlatmağıda ihmal etmirdi. Həsən heç bir danışılanı eşitmirdi,anın sehrinə o qədər qapılmışdı ki,ətrafda nə baş verdiyini belə başa düşmürdü. Hüsna çox gözəl görünürdü. Uzun qara saçları və ətəkləri uçuşan çiçəkli donu ilə ecazkar görünürdü. Onun bu səmimi halı Həsənin ağlını başından alırdı. Gənc adam bir anlıq yerində dayandı və kamerayı sabit tutsada başını yana əyərək qızı şüşə arxasından deyil də gözləri ilə izlədi. Hüsnanın sadəliyi,gözəliyi Həsəni bu oyundan vaz keçməyə vadar edirdi. Artıq başa düşürdü ki,yavaş-yavaş Hüsnanın gözəlliynə,səmimiyyətinə,təmiz ürəkli olmasına qapılır və ən əsası qəbul edirdi ki,atasının günahını bu məsum qızından çıxarmağa çalışmaq düzgün deyildi. Bu oyuna son verməli idi həm də ən qısa zamanda əks halda vicdan əzabı çəkəcəkdi........Özünü ələ alıb kamerayı söndürdü,onsuz dəniz kənarına çatmışdılar. Hər ikisi oturacağa oturub dənizi seyrə daldılar. Hüsna başını arxaya ataraq gözlərini bərk sıxdı. Dənizin qoxusunu içinə çəkmək onu rahatladır,saki
tləşdirirdi. Həsən isə yaşadığı əzaba necə son verəcəyini düşünürdü. Ən doğrusu işdən ayrılıb Hüsnadan uzaq durmaq idi. Hə....Hə düzgün olan bu idi.
-Sənin ailən harada yaşayır?
Sakitliyi Hüsnanın səsi pozdu. Ailəsi haqda,özü haqda danışmağı heç sevməsədə qızı cavabsız qoymamaq üçün sakit səslə dilləndi.
-Mənim heç kimim yoxdu.
-Valideyinlərin hanı?
-Atam rəhmətə gedib.
-Başın sağolsun.......Bəs anan?
Həsən çiyinlərini çəkib baxışlarını dənizə yönəltdi.
-Başqası ilə evlidi.
-Həyatlarımız necə də bənzəyir.........Mən bəzən anam çox darıram. Keşgə getməsəydi deyrəm. O anlarda zəng vururam düzdü yan yana olmaq kimi deyil amma ən azından səsini eşidirəm. Məsələn indi çox istərdim yanımda olsun. O,yanımda olsa bəlkə bu qədər qorxmazdım.......Bəs sən onun üçün