n darıxırsan?
-Yox.
Qəti fikrini söyləmişdi adam.
-insan anası üçün darıxmazmı? Çünki hər yaşda anaya ehtyac duyulur.
-Mənim heç kimə ehtyacım yoxdu.
Hüsna gözlərini Həsənin gözlərin sabitlədi.
-Niyə bu qədər əsəbisən?
-Əsəbi deyiləm. Məni istəməyən birinə niyə ehtiyac duymalıyam?
-Çünki anandı.......Həm hardan bilirsən istəməyib bəlkə şərtlər elə gətrib.
-Məncə bu məsələ haqqında yetəri qədər danışdıq artıq sussan yaxşıdı.
Həsənin sərt səsindən sonra Hüsna səssizliyə qərq oldu. Asta-asta ləpələnən dəniz sakitliyə səbəb olurdu. Bir anda Həsənin ağlına Səlim bəylə olan danışığı gəldi.
-Hüsna,səni evə ötürüm məni atan çağırıb ora getməliyəm.
-Sən get mən taksi ilə dönərəm.
-Olmaz.
Həsən cəld ayağa qalxıb önə doğru addımlarkən Hüsna olduğu yerdə dayanıb səsləndi.
-Həsən.
-Bəli.
-Atama ömür boyu minnətdar olacam çünki sənin həyatıma gəlməyinə səbəb olub.
Həsən olduğu yerdə donub qaldı. O,nələr edərkən Hüsna onun haqqında nə düşünürdü. Güclə üzünə təbəssüm yerləşdrib yoluna davam etdi. Peçmançılıq sarmışdı bədənini. Hüsnayı evə aparmaq üçün taksiyə əyləşdilər. Gənc qız baxışlarını pəncərədən çölə zilləsədə adam ona dikmişdi baxışlarını. O an tək düşüncəsi vardı keşgə başqa şərtdə qarşılaşsa idilər,o zaman bəlkə Hüsna onun ola bilərdi ancaq indi qəlbini kirlətmişdi və bu məsum qəzı ora yerləşdirə bilməzdi. Xaincə planlar qurduğu birinə qəlb evinin açarını verə bilməzdi. Bu qədər insafsızca davrana bilməzdi. Yox yox hər şeydən vaz keçəcəkdi həm bu qədər böyük oyuna dəyəcək nə vardı ki,ortada.
Hüsnayı evə qoyduqdan sonra Səlim bəyin yanına getməyə tələsdi. Orda yaşanacaqları bilsəydi bəlkədə getməzdi.......Bəlkədə elə telefon danışığı ilə çalışmayacağını bildirərdi. Bəlkələr.......
..Keşgələr........Həsənin həyatı bunlardan ibarət