k yumruğunu var gücü ilə güzgüyə vurdu. Çilik-çilik olan şüşələr ətrafa səpələnərkən Həsən dişlərini qıcadı.
-Bunu necə etdin Hüsna....
Elmir səsə cəld qapını açdığında içəridəkıi şüşə qırıqlarını və Həsənin qanayan əlini görüb tez yanına qaçdı.
-Həsən nə olub? Yaxşısan?
Həsən sanki donmuş,heç nə demədən gözlərini bir nöqtəyə zilləmişdi.
Elmirin köməyi ilə vanna otağından çıxıb salona daxil oldu.
-Otur yaranı təmizləyim.
-Ehtyac yoxdu.
Həsən söznü deyib gödəkçəsini götürərək evi tərk etdi. Əlindən damcılayan qana fikir vermirdi çünki qəlbi daha çox qanayırdı. Gecə yarısına qədər küçələrdə avarə kimi gəzib dəniz kənarına gəldi. İnsanların ona tuşlanan qəribə baxışlarını önəmsəmədən dənizə doğru addımladı. Dənizin küləkli havası ayıldırdı onu. Yerə oturub sakitləşməyə çalışsada olmurdu. Həsən artıq qərarını vermişdi. Nə olur olsun əsla fikrindən dönməyəcək,düşündüklərini həyata keçirəcəkdi. Bununla da Səlim bəyə və Hüsnaya dünyanın onların ətrafında dönmədiyini göstərmiş olacaqdı. Necə bu qədər asanlıqla bir insanın həyatını məhv etmək olur bunu görmə növbəsi onlarda idi. Günü sabahdan düşündüklərini həyata keçirməyə başlayacaqdı ancaq düşünmədiyi yenə Hüsna idi. Bəlkə heç bir günahı yoxdur?
Həsən o gecə qəlbində təzə cücərməyə başlayan sevgi toxumlarını qoparıb oturduğu yerə dəfn etdi və onun yerinə nifrət toxumu əkdi. Əslində o,bunu bacardığını düşünürdü ancaq sevgi bu qədər asanlıqla silinsəydi o heç sevgi