sarıldı. İstədiyi olmuşdu......Oyunda ilk səviyyəni qazanmışdı. Bundan sonra edəcəyi bəlli idi. Hüsnayı hər gün özünə daha da bağlamaq.
-Cavab vermədin?
Qollarını qızın zərif belinə dolayaraq xəfifcə özünə sıxdı.
-Cavabım bəlli deyil?
-Dilindən eşitmək istəyirəm.
-Məndə səni sevirəm.
Hüsna etirafından sonra daha da Həsənə qısıldı.
-Sevgilim dərsə gecikir......Bəlkə gedək?
Hüsna özünü geri çəkib maşına əyləşdikdən sonra Həsən olduğu yerdə dayanıb dişlərini qıcadı.
-Cavabına peşman edəcəm səni Hüsna xanım.
Sükana keçib iti baxışlarını yola zilləyərək universitetə doğru yol aldı. Yol boyu Hüsnanın gözlərini bir saniyə belə Həsəndən çəkməməsi ona inandığını göstərirdi......
Günlər su kimi axıb gedirdi və hər ötən gün Həsən ilə Hüsnayı bir-birinə daha da yaxınlaşdırırdı. Gənclərin birinin ürəyi sevgi ilə çırpınarkən digərinin ürəyi kin və nifrətlə döyünürdü. Həsən hər gün iş çıxışı xəstəxanaya Eldənizi görməyə gedirdi. Hər gün o ailənin fəryadını görmək Hüsynaya olan kinini diri saxlayırdı və hər gün özünə söz verirdi ki,nə olur olsun bu qisas alınacaq.
Həsən səhər oyanıb hazırlaşmağa başladı. Nədənsə bir sıxıntı hiss edirdi sanki nəsə yaşanacaqdı. "Xeyir olsun" deyib evdən ayrıldı. Hüsnanın evinə çatdığı zaman həyətdə səssizlik hökm sürürdü. Normal halda Hüsna hazırlanıb həyətdə var-gəl etməli idi ancaq indi yox idi. Yaxınlaşıb qapını döydüyü zaman məyus görünən xadimə qapını açdı. Bu hal heç iç açıcı deyildi. Həsən bir qaşını havalandırıb içəri daxil oldu. Divanda oturub gözlərini bir nöqtəyə sabitləmiş olan Səlim bəyi və yanında ağlayan Hüsnayı görməsi ilə cəld irəli addımladı.
-Hüsna.......Xanım,nəsə olub?
-Dəliqanlı-Səlim bəy ayağa qalxıb bir əlini Həsənin çiyninə qoydu -Hüsna yol qəzasında yaxın rəfiqəsini itirib. Cənazə rayonda dəfn olunacaq. Hüsnayı rayona apar,mən dekanla danışıb icazə alacam. Hə birdə gözünü üstündən ayırma çox ağlamasn.
Səlim bəy sözünü bitirib telefona nömrə yaza-yaza xadiməyə tərəf üzünü tutdu.
-Səyarə Hüsnanın çantasını