üstündə ağlayan gənci görüb dayandılar.
-Ceyhun.
Hüsna yavaşca səslənib baxışlarını Həsənə yönəltdi.
-Gülayın nişanlısı.
Hər iksi məzara yaxınlaşdı. Hüsna aşağı əyilib dizlərini yerə qoydu.
-Gəlmək istəmirdi amma mən görüşək deyə tutdurdum -Ceyhun qısıq səslə dilləndi -Yəni hər şeyin səbəbkarı mənəm Hüsna.......Mənə görə öldü.......Mənə görə.......Onu mən öldürdüm.
-Sənin nə günahın var. Bunlar qismətdir.
-Deyil Hüsna deyil.......Səbəbkar mənəm. İndi mən nə edəcəm? Gülay bir dəfə ölüb getdi amma mən hər saat hissə-hissə ölürəm........Çiyinlərimdəki vicdan yükü və qəlbimdəki bitməz-tükənməz sevgi məni hər saniyə yox edir.
Həsən də əyilib əlini Ceyhunun çiyninə qoydu.
-Zaman hər dərdin dərmanıdı.
Ceyhun baxışlarını ona yönəldib dilləndi.
-Sevdiyimiz birini itirdiyimizdə,sevgimizidə onunlamı dəfn edirik? Yəni o,öldü deyə onu sevməkdən vazmı keçirik? Cavab verim YOX. Əgər elə olsaydı bu sevgi olmazdı. Zaman heç nəyi dəyişməyəcək nə sevgimi nə də ki,günahkar olduğumu.
Ceyhun cümləsini tamamlayıb buz kimi soyuq torpağa,məzarın yanına uzandı. Ürək dağlayan mənzərə Həsənə çox təsir etmişdi. Bəs o,Hüsnayı itirməyə dayana bilərdimi. Başını çevirib qızı süzdü........Yox onu pərişan görməyə belə dayana bilmirdi. Bəs itirdiyində necə dayanacaqdı? Bilmirdi.......Hər şey axışa təslim etməkdən başqa çarə qalmırdı.
Biraz vaxt keçmişdi ki,dostları gəlib Ceyhunu çətinliklədə olsa ordan apardılar. Hüsnada bir qədər ağladıqdan sonra məzarlıqdan ayrıldı. Axşam düşürdü yavaş-yavaş ona görədə Həsən yola çıxmayıb rayonda gecələməyə qərar verir. Rayon mərkəzində ki,otellərdən birinə gəlib Hüsnayı otağa yerləşdirdi. Onsuzda bitgin olan qız başını yastığa qoyar qoymaz yuxuya daldı. Həsən qızın üstünü örtdükdən sonra öz otağına keçib duş aldı. Bu gün ağırlığı bədəninə dəyən su ilə axıb gedirdi. İsti su yaxşı təsir etmiş,bədənini rahatlatmışdı. Duşdan çıxıb yatağa uzandı. Nə qədər yatmaq istəsədə yata bilmirdi çünki çox ac idi. Yerindən qalxıb gödəkcəsini götürərək aşağı endi və