GÜNAHKAR.

Afa. Q

Bölüm 6.

Həsən səhər erkəndən oyanıb hazırlaşmağa başladı. Bu gün digər günlərdən fərqli olaraq görnüşünə xüsusi diqqət yetirdi. Əynini geynib güzgü qarşısında dayanaraq əksini süzdü. Hər zaman olduğu kimi yenə çox yaraşıqlı idi. Tünd qoxulu odekolonunu sıxdıqdan sonra xarizmatik görünümünü gözlərinə taxdığı eynəklə tamamlayıb evdən ayrıldı. Həsən tam hazır idi və bu gündən oyun başlamışdı.
Maşına söykənib Hüsnanın evdən çıxmasını gözləyirdi. Artıq geri dönüş yox idi çünki kini ruhunu tamamən ələ keçirmişdi. Bir müddət gözləmişdi ki,ətrafa dikdaban ayaqqabının çıxardığı səslər və Hüsnanın hər zaman istifadə etdiyi ətrin qoxusu yayıldı. Gözlərini bərk sıxdı adam,çətin olacaqdı bunu anlayırdı. Üzünə xüsusi gülüş yerləşdirib arxaya döndü. Hüsna gülümsəyərək ona tərəf gəlirdi və hər zaman olduğu kimi zərafəti ilə göz qamaşdırırdı. Həsən bu gözəlliyin sehrinə qapılmamaq üçün baxışlarını başqa səmtə yönəltdi.
-Sabahın xeyir Həsən.
-Sabahın xeyir Həsənin Hüsnası.
Gənc qız eşitdiyi müraciət formasından sonra təəccübdən yerində donarkən,gənc adam ilk qələbəsinin dadını çıxarırdı. Bir yandan üzü gülsə də digər yandan qəlbində bir yer göynəyirdi. Ruhunu parçalamağı düşündüyü birini özününküləşdirməyə çalışırdı. Əslində isə özü qəbul etməsədə dediyi hər kəlimə içindən gəlirdi.
-Sən nə dedin?
-Nə dedim ki?
-Mənə müraciət şəklini deyrəm.
Həsən duruşunu daha dikləşdirərək bir neçə addım önə atıb Hüsna ilə nəfəs-nəfəsə dayandı.
-Nədi? Yalandı bəyəm? Həsənin Hüsnası deyilsən?
Gənc qız başını aşağı əyərək gözlərini yerdə sabitlədi. Bu an özündə heç yerindən tərpənəcək gücü tapmırdı. Saçlarının üzünə tökülmüş olması utancdan alışıb-yanan yanaqlarını gizlədirdi. Heç nə demədən çiyinlərini çəkdi. Həsən istədiyi cavabı almış olmanın həzzi ilə Hüsnanın çənəsindən tutub başını qaldıraraq göz-gözə gəlmələrinə şərait yaratdı.
-Səni sevirəm Hüsna.
Anlaya bilmirdi ki,bu sözü deyərkən niyə bu qədər həyəcanlanırdı. Hüsna heç nə demədən gülümsəyərək Həsənə