dşünməyə və bir qərara varmağa ehtyacı vardı. Bu yolun tez bitməsini istəyirdi ona görə də sürəti artırmışdı. Fikirləri qarışıq olduğundan bunun fərqində belə deyildi. Gözucu Hüsnaya baxdığı zaman onun qorxudan oturacağı sıxdığını görüb nə olduğunu anladı və tez sürəti azaltdı. Çatdıqlarında Hüsna heçnə demədən tələsik maşından enib iti addımlarla universitetin həyətinə daxil oldu. Həsən başını bir müddət sükana dayadıqdan sonra maşından enib telefonu çıxardı. Lazımi nömrəni qeyd edib aparatı qulağına yaxınlaşdırdı.
-Alo.
-Səlim bəy,mən sizdən bu gün eləcədə qarşıdakı 3 gün üçün icazə istəyəcəkdim.
-Nə üçün?
-Vacib işlərim var.
-Dəliqanlı,-Səlim bəy bir qədər düşündükdən sonra dilləndi -Sən vacib deyirsənsə deməli vacibdir.......Yaxşı mən indi Maliki göndərirəm. Çalış 3 günə işlərini həll et.
-Çalışaram. Sağolun.
Həsən telefonu söndürüb maşına söykəndi. Qəlbində sözün əsl mənasında tufanlar qopurdu. Hüsnaya olan hissləri ilə kini çarpışırdı və bu çarpışmadan tək zərərli çıxan Həsən özü idi. Bir qədər gözlədikdən sonra Malikin gəlməsi ilə açarları təslim edib evin yolunu tutdu. Evə çatan kimi otağın qapısını bağlayıb özünü yatağa ataraq gözlərini yumdu. Həsən tam iki gün evdən çölə addım atmadı. Arada oyaq olsada güne yatmaqla başa vurdu. Səbəbi isə ancaq yuxudaikən Hüsna ağlından çıxırdı. Ancaq yuxudaikən Hüsnalı xəyallar quruv "keşgə"lərdə boğulmurdu. Növbəti axşam oyanıb yerində dikəlib saata baxdı. 21:00......Ruhdan fərqlənməyən görünümü ilə otağında çıxıb boylandı. Elmirin otağından zəif işıq süzülürdü. Deyəsən kitab oxuyurdu. Həsən yavaşca mətbəxə keçib bir şeylər atışdırdıqdan sonra pencəyini götürərək evdən çıxdı. Hara eləcədə niyə getdiyini bilmədən addımlayırdı. Beyni düşüncələrlə dolu idi. Düşüncəli halda əvvəllər işlədiyi kluba gəlib içəri daxil olaraq barmenə yaxınlaşdı. İçki sifariş verdikdən sonra qollarını masa üzərində birləşdirib başını yasladı. Bu an çiyninə toxunan əl onu geri baxmağa vadar edirdi. Arxaya dönməsi isə bir növ şok