gedəli sən gələn yola.

Yaman darıxmışam…Hər axşamçağı
Arzumu günəşin telinə sardım.
Mənimlə olsaydı,mən darıxmağı,
Zamana ən uzun ölçü sanardım.

Yuxuma gəlmişdin…Qısıldıq küncə,
Danışdıq…Yel əsdi…Dağıldı dərd-qəm.
Kölgəyə dönmüşdüm,səni görüncə,
Sənin işığında yox oldu kölgəm.

Bəxtiyar Vahabzadə-yaman darıxmışam...

Şe'r Həsənə çox təsir etmişdi hətta gözləri dolmuşdu. Sanki onlardan bəhs edirdi. Hər şey bir yan Hüsna üçün çox darıxırdı. Bildiyi tək həqiqət bu idi. Bu işin tək çıxış yolu vardı o da Hüsna ilə danışmaq və lazım olsa hər şeyi unudub evlənməli idi. Özünə verdiyi sözü çeynəməli,tüpürdüyünü yalamalı olacaqdı amma ən azından gənc bir qızın həyatını məhv edən şərəfsiz olmayacaqdı. Gecənin bir yarısı evə dönüb səhər danışacaqlarını düşünərək yuxuya daldı.
Həsən səhər erkəndən oyanıb hazırlaşaraq evdən çıxdı. Səlim bəyin evinin önündə dayanaraq dərin nəfəs alıb özünü ələ aldı. Həyətə daxil olduğunda Hüsna maşına söykənib dayanmışdı. Deyəsən Malik hələ gəlməmişdi. Yenə qara saçları küləyin təsiri ilə üzünü oxşayırdı. Çöhrəsi olduqca solğun görünürdü. Həsən onu belə görüb daha da tədirgin oldu çünki gənc qızın qəlbini nə qədər qırdığının indi fərqinə varırdı. Bir iki addım irəli atıb Hüsnanın qarşısında dayandı.
-Salam.
-Salam.
Hər ikisinin səsində ki,soyuqluq az qalırdı ətrafı dondurdun. Hüsna baxışlarını yerdən qaldırmasa da həyəcanı hiss olunurdu.
-Hüsna,mən.....Sözə hardan və necə başlıyım bilmirəm. Mən belə olsun istəməzdim.
-Həsən,mən səni başa düşürəm -Hüsna baxışlarını Həsənin üzündə sabitləyib davam etdi -İkimizində kövrək anı idi və yaşandı.
-Hüsna əgər istəsən mən evlənməyə hazıram.
-Sən üzümə baxmayanda alçaldığımı düşünürdüm bundan daha betər,daha ağır heç nə olmaz deyirdim amma yanılmışam.
Cümləsini tamamlayıb acı-acı gülümsədi gənc qadın. Gözlərindən süzülən bir-iki damla isə ox olub adamın ürəyinə sancıldı.
-Hüsna,elə demək istəmədim.
-Nə demək istədiyini yaxşı başa düşdüm.
-Səhv başa düşürsən.
Hüsna heç nə