《Yazar ANONiM》
《Bölüm 1》



Nargin; Salam Nurlan
Mənim dərdləşməyə ehtiyacım var ona görə sənə yazmaq qərarı aldım. Çünki psixoloqun dəftərçəsində gördüyüm ən qəribə nömrə sənin idi olar mənim dərd ortağım olasan?
Nurlan;Bismillah
Sən kimsən belə?
Nargin;Uşaq ruhlu biri..
Nurlan;hayy?
Nargin;mənə çox vaxt dəli deyirlər... Biraz həm dəliliyim var amma daha çox uşaq ruhluyam.
Nurlan; sən tanıyırsan məni?
Nargin; yox sadəcə adını bilirəm. Birdə eyni psixoloqun yanına getdiyimizi...
Nurlan; dəlisən sən
Nargin; bu nə sualdı?
Nurlan; gecənin bu vaxtı kim kimə belə şey yazar. Nə sən tanıyırsan məni nə də mən xəstəsən sən xanım qız?
Nargin; xəstə deyiləm mən! Sadəcə dərdləşməy istəmişdim.
Nurlan; axax mənim bəxtimə düşənə bax. Məşğul eləmə məni işim gücüm var!
Nargin; axı mən çox pisəm indi...
Nurlan; sənə dəli deməklə düz deyiblər elə. Yazma mənə birdə sənin kimilərə xərcləyəsi artıq vaxtım yoxdu mənim.
Nargin; insanlıqdı səninkisi...? Özünə insan deyib ortalıqda gəzəcəysən indi? Biri mənə belə yazsa ilk əvvəl dərdini soruşub sonra azarlayardım...insanlıq ölmüş...çox heyif..

Son yazısını yazıb Nurlanı gözləmədən internetin bağladı...
Daha nə cavab gözləyəcəkdi... Tanımırdı Nurlanı.. Dediyi kimi psixoloqun dəftərçəsində görmüşdü nömrəsini. Ona görə yazdı. Nargin belə idi... Xəstəlik kimi idi onda. Taxıldığı birşeyləri edərdi. Psixoloqun yanına niyə gedirdi bəs? Bu sualın cavabını Nargin heç özüdə yaxşı bilmirdi,ailəsinin israrı nəticəsində gedirdi. Ailəsi dediyimə baxmayın. Nargini heç sevməzdilər. Narginin özündən 5 yaş böyük qardaşı özünnən 2 yaş balaca bacısı vardı. Daim ailəsi tərəfindən təklənən bir uşaq olmuşdu. 20 yaşının olmasına baxmayaraq çox uşaq ruhlu idi.. Zamanla onun uşaqlıqların sizdə görəcəysiz. Bu gündə qəlbi qırılmışdı Narginin. Ətrafında çox insan olsada özün daima tək hiss edirdi. İndidə çarəsizlikdən qoluna şrım atmışdı. Qolundakı şrımların sayı hesabı yox idi. Buna görə onu qınaya blərsiz...Amma Narginin özünə görə