, digər gün saçımı fenlə darayaraq düz edirdim. Bu nəinki o oğlana məni sevdirmişdi, hətta məktəbdə hər kəs gözlərini məndən çəkə bilmirdi.Artıq bütün 11-ci sinif oğlanlarından sevgi məktubları alırdım.Bir gün dərsdən çıxarkən elə hiss etmişdim ki, o oğlan mənə yaxınlaşacaq. Yolla gedərkən o mənə yaxınlaşdı və dedi:- Salam, necəsiniz? – o, həyəcanlı görsənirdi.- Salam, yaxşıyam – qərara gəlmişdim ki, elə bu gündən tanışlıq verəcəyəm. Qorxurdum ki, naz eləsəm onu itirim.- Bilirsiniz, sizi görmüşəm və çox bəyənmişəm. Mənə hə desəniz daha gözəl həyat yaşaya bilərik və uzun ömürlü bir münasibət qura bilərik. Çünki sizdə özümü tapıram, çoxdandır yaxınlaşmaq istəyirdim, ancaq qorxurdum. – necə gözəl səsi var idi? necə yaraşıqlı, hündür boy oğlan idi…bu cümlələrlə ifadə edə bilmərəm. Belə bir oğlana necə yox deyəcəkdim? Həmin vaxtdan sonra fikirləşmişdim ki, elə əsl bəyaz atlı şəhzadə odur.- Nə deyim… – həyəcandan nəfəsim kəsiləcəkdi.- Bu nöməni götürün. Əgər axşam mənə mesaj yazsanız biləcəm ki, bu münasibət mümkündür. Yazmasanız, bir də qarşınıza çıxmayacam. – kağıza yazılmış bir cümləni mənə uzatdı.- … – heç nə deyə bilmədim. Onun qara gözlərini qarşısında səssiz qılınmışdım. Kağızı götürdüm.- Sadəcə bir söz soruşub indi gedirəm. Adınız nədir?- Sevil.- Mənim də adım Nihaddır. Ümid edirəm axşam fikirləşəndən sonra mesaj yazıb məni sevindirərsiniz. – deyib getdi.Mən aşiq olmuşdum. Bunun başqa adı yox idi. Kaş yenə qalıb təbəssümlü üzü ilə, qalın səsi ilə mənlə danışardı. Nihadla ilk baxışdan 27-28 yaş vermək olardı. Geyimindən, yerişindən bilinirdi ki, alicənab biri idi. Elə o maşınına minib gedərkən ürəyimi də özü ilə apardı.Həmin gün evə gec gəldiyimə görə anam məni bərk döydü. Mənə eləcə qışqırırdı ki, "Yoxsa oğlanla gəzirsən?! Mən oldum fahişə, bəyəm sən də olmaq istəyirsən?!” . Mən dansam da anam inanmadı. Yatağıma uzanıb, anamın mənə atdığı sillələri deyil, Nihadı fikirləşirdim. Yorğanın altına girərək, telefonu götürüb Nihada mesaj yazdım və beləcə bizim