açdı. Özüdə suyun altındaydı " Balacam sənin cəzan"dedi və öpdü. Sonra çəkilərək "mənnən utanma. Artıq mənim olduğunu anla. Sənə toxunmayacam amma əmin ol bakirəliyini mən alacam"dedi və tam islandıqdan sonra məni yenə qucağına alıb otağa aparıb yatağa qoydu. "Yat balacam. Gecən xeyrə" dedi və otaqdan çıxdı.
Oyanıb üstümü geyindim və aşağı düşməy istəyəndə Muradın səsini eşitdim. Otağa yaxınlaşaraq qulaq asmağa başladım. "Cəmil mən hər şeyi bilirəm. Kənanla Zeynəbin arasında heçnə olmadığını. Kənan mənə hər şeyi danışdı. Amna yenə də onu cəzalandırdım."
Deməli Murad hər şeyi bilirdi. Üzümdə təbəssüm oluşdu. Aşağı enib yeməyimi yedim. Yuxarı çıxıb Muradın kitabxanasından kitab götürdüm. Otağıma keçib oxumağa başladım.
"Qatil istədiyini alandan sonra ordan çıxıb getdi" bu cümləni oxuyanda Muradın dünən mənə dedikləri yadıma düşdü. Qatil... Allahım nə olar Murad qatil olmasın. Otaqdan çıxıb onun iş otağına getdim. Qapını döymədən açdım. Murad mənə şaşqın gözlərlə baxırdı. "Sənə çox asand sual verəcəm. Sən adam öldürmüsən?" Dedimsakit səslə. Mənə baxıb "Zeynəb mən.. "sözünü kəsib "sadəcə hə yox de"dedim. Gözlərimin içinə baxdı "hə öldürmüşəm"dedi. Dünyam başıma yıxıldı. Qatildi. o zaman daha yaxşı anladım. BizİMKANSIZDIQ.
Heçnə demədən otağdan çıxıb öz otağıma girdim. Çantamı alıb aşağı endim. Gedəcəkdim. Qatillə eyni evdə qalmayacaqdım. Arxamca gəlib "məni dinləməlisən Zeynəb"dedi. Ona dönüb sadəcə "sən məni dinlədin?" Dedim. Əslində məni niyə dinləmədiyini bilirdim. Amma olsun yenə də məni dinləməliydi. Qapıdan çıxarkən"şoferlə get"dedi. Məndə heçnə demədim. Onsuzda evi tanımırdım. Yolda gedərkən sadəcə bu fikir vardı ağlımda "niyə məni durdurmadı? Deməli qatil idi. Günahsız insanları öldürür. Onu həqiqətən bağışlamayacam.
Evə gələr-gəlməz otağıma keçdim. Xalam evdə deyildi. Məndə heç kimi görmək istəmirdim. Heç kimlə danışmaq itəmirdim. Tək qalmaq, nə qədır axmaq olduğumu özümə təkrarlamaq istəyirdim. İmkansız bir sevgiyə inanmaq istədim sadəcə. Ən