2 həftə keçmişdi artıq. Bu 2 həftədə Sənan səhər saatlarından evdən çıxıb, gecə gec saatlarda evə qayıdırdı. Demək olar Məryəmin üzün hec görmürdü. Daha doğrusu görmək istəmirdi.. Bir insan nəyə görə öz körpəsin sevməsin axı? Sənan niyə qorxurdu bu qədər.. Etdiyi bir sehvin nəticəsin çəkirdi indi. O Məryəm ilə körpəsin sevib qəbul edə bilərdi. Amma Sənan sevgi hisslərinin yerinə nifrət və kin qoymuşdu. Bu nifrətdə çıxılmaz bir yolun ilk başlanğıcı idi. Gecə saat 2 yə yaxınlaşmışdı. Sənan evə daxil olduqda mətbəxin yanan işığını görüb mətbəxə keçdi. Qarşılaşdığı məzərə isə toyuq qızartmağa çalışan bir Məryəm idi. Məryəm Sənanı görüb,ona çəkingən və bir o qədərdə gözlərində acı olan baxışlar ilə ona baxıb "Ürəyim istədi.." dedi. Sənan "Vaxtında o uşağı aldırsaydın, indi bu vaxtı ürəyin onu istəməzdi" deyib dəli-dəli gülməyə başladı. Bu gülüş Məryəmi biraz qorxutmuşdu. Sənan ciddi bir üz ifadəsi alıb "Bilki sənədə, o bətinindəki varlığada nifrət edirəm! Hər ikinizdə həyatımı alt üst elədiniz! Məryəm ən böyük günahım Sənsən bunu bil!"dedi. Məryəm isə bu sözlər qarşısında sadecə susmuşdu. Susqunluğu Sənanı daha çox özündən çıxartdı. "Cavab verə bilmirsən hə?! Mən o uşağı hec vaxt qəbul etmiyəcəm! Mən sadecə anamın istəyinə görə səninlə evləndim!"dedi yenidən. Məryəmin artıq gözləri dolmuşdu. Bişmiş toyuq qızartmasının altın söndürüb, Sənana baxmadan mətbəxdən çıxıb, öz otağına keçdi. Yatacağına uzanıb yastığı ağzına basaraq ağlamağa başladı. İnsan bu qədərmi vicdansız olar yəni? Bitəcəkdimi bu kabus? Ya günü gündən daha dəhşət saçmağa başlayacaqdı? Ağlında düşündükləri ilə yuxuya getməyə çalışdı Məryəm. Sənan isə öz otağına keçib, ona kabus kimi gələn yuxusundan ayılmaq üçün bir yol axtarırdı. Həyatı çox ciddiyə almayan Sənan üçün, indiki düşdüyü vəziyyəti bərbad bir hiss idi.. Amma bunun ən böyük səbəbkarı özü idi.. Cəzasında çəkməyə başlamışdı..Səhər öz xoşu ilə açılmışdı. Evləndikdən sonra ilk dəfə idiki Məryəm univeristete gedəcəkdi. Səhər yemeyini yedikdən sonra