sevgilər çətin unudulur.

Beyləqan hərbi hissəsində soyuq Nazimin üzündəki ifadəni də dondurmuşdu, yoxsa hər şeyi nüzündən oxumaq olardı...

– Xidmət necə gedir?

– Hərdən atəşkəs pozulur, cavab verir, həm də bir-birimizi möhkəm qoruyuruq.

Nazimin sinəsi çox dərin idi, səngərə oxşayırdı, ayrılanda məni necə qucaqladısa elə bil quyuya düşdüm.

– Özündən muğayat ol, beş-altı ayın qalıb... – Nazimə dedim.

Dostumun üz-gözündən öpüb əlini sıxdım, kürəyinə bir-iki əhsən yumruğu vurdum. Mənim yumruğum da nə yumruq, elə bil kürəyində milçək vızıldadı.

Zarafatımdan da qalmadım:

– Sən getmisən, Bakı yetim qalıb.

Nazimin yanından qayıdandan cəmi beş-altı gün sonra arxamca qara bir xəbər də gəldi. Dedilər, Nazimi vurublar. Düz səhərə qədər it kimi uladım. Anası Səlimə xala oğlunun tabutunun qarşısında qəflətən qol götürüb oynadı.

Düzdü, adamlar ananın oynamağına ayrı bir don geyindirdilər. Guya Səlimə xala ona görə qol açıb oynayır ki, oğlu subay ölüb. Mən bu fikirlə razı deyildim. Səlimə xala nə elədiyini bilmirdi və inanın ki, bu daha dəhşətlidir.

Sonralar Səlimə xala özü də mənim fikrimi təsdiqlədi:

– Hə, bala, neylədiyimi özüm də bilmirdim, tabutu görəndə ağlıma oynamaq gəldi...

Ölümünün səhəri günü qəzetlərdə xəbər oxudum ki, Nazim qəhrəmancasına şəhid olub. Yaxın bir əsgər dostunun nişan alındığını görən Nazim durduğu yerdən sıçrayaraq özünü güllənin qabağına atıb. Güllə düz ürəyindən dəyib. Nazim əsl qapıçı idi, ona görə sonuncu topu sinəsi ilə saxladı, qoymadı durduğu qapıdan vətənə güllə