Sinif yoldaşım Nazim zirək və mərd oğlan idi, heç vaxt dediyindən dönməzdi. Sinifdə onun qolunu qanıran yox idi. Tez-tez komanda yığıb ayrı-ayrı məktəblərlə futbol oynayırdıq. Burada da Nazimin üstünlüyü vardı, onun qoruduğu qapıdan hələ top keçməmişdi. Demək olar ki, bütün oyunları Nazimin yüksək qapıçılıq istedadı sayəsində udurduq. Bu qabiliyyətinə görə Nazim çox tanınırdı, məktəblərarası futbol yarışında da onun hesabına çempion olduq.

Biz orta məktəbi bitirib ali məktəbə imtahan verəndə sinif yoldaşlarımızın əksəriyyəti qəbul oldu, amma Nazim oxumadı. Hələ bircə dəfə onun əlində bir kitab, ya çiynində çanta görməmişəm. Mən görməmişəmsə deməli, heç kim görməyib. Yəni Nazimlə bu qədər yaxın olmuşuq. Dəfələrlə deyirdim ki, niyə universitetə hazırlaşmırsan? Xeyri olmadı.

Axırda mən universitetə, Nazim isə əsgərliyə getdi.

Nazim Beyləqanda xidmət eləyirdi, əsgərliyin ilk aylarında telefonla danışırdıq, bir dəfə dəfə yanına da getmişdim. Həmin oğlan idi, heç dəyişməmişdi. Boynumu necə qucaqladısa qollarının yeri çiynimdə hələ də sürünür.

Görən kimi məndən Leylanı soruşdu.

– Getdi?

– Hə, imkanlı bir oğlan aldı.

Nazim düz 10 il sevmişdi Leylanı, amma qız sevmirdi onu. Axıra kimi də sevmədi. Nazim nə qədər məktublar yazdı, amma cavab gəlmədi. Düzdü, dostumun təsirli sözlər yazmaq qabiliyyəti yox idi, məktubların çoxunu mən düzüb-qoşurdum.

Bir məktuba ürək şəkli çəkmişdim, bir ox da qoydum, guya ox ürəyi dəlib keçir. Qırmızı qələmlə qan damcıları göstərdim. Məktubun arasına bir-iki damcı ürək dərmanı – karvalol tökdüm.
Bunların hamısı mənim fantaziyam idi...

Sən demə Leyla məktubları heç oxumurmuş, oxusaydı bəlkə, təsir eləyərdi. Nə üçün oxumurdu, bilmirəm. Bircə onu bilirəm ki, bir-iki dəfə rəfiqələrinə deyib ölsəm də Nazimi sevə bilmərəm.

– Niyə?

– Çünki o oğlan mənim tipim deyil.

Nazim sonda hər şeyi başa düşdü və yavaş-yavaş Leylanı unutdu. Dəqiq bilmirəm, bəlkə unutmamışdı, hələ də sevirdi. Bircə onu bilirəm ki, qarşılıqsız