Məryəm özündən getdikdən sonra Ariz Sənana xəbər etmişdi. Sənanda Məryəmi xəstəxanaya aparmışdı. Əsəb və stresin nəticəsində Məryəmin ürəyi getmişdi. O qədərdə ciddi bir şey yox idi. Sənanla birgə xətəxanadan evə gəldilər. Yol boyu hec danışmamışdılar. Evə girər girməz isə, Sənan danışmağa başlamışdı artıq "Sənə məni narahat etmə demişdim univeristetdə! Sən isə ilk gündən mənə problem yaratdın! Nə istəyirsən axı məndən nə?!"deyib Məryəmin qolundan möhkəm tutub sıxmağa başladı. Məryəm isə Sənanın bu hərəkətinə çox qorxmuşdu kəkələyərək "Məənn.."dedi. Sənan qışqıraraq "Mən nə?! Həəə?! Mən nəəə?!"deyib Məryəmin qolun buraxdı.Məryəm dolmuş gözlərin yerə tikib "Məənimm xəbərim olmayıb Ariz xəbər edib.. Baağışlaa.."deyib cəld yuxarı çıxdı. Yuxarı öz otağına çıxanda qapının səsin eşitdi. Deyəsən Sənan getmişdi.. Məryəm pəncərə qarşısına keçib, əsəblə maşınına minən Sənana baxdı. Daha sonra əlin bətninə qoyub "Bağışlaa körpəm.. Bunları sənə yaşatdığım üçün məni bağışla.. İçimizdə ən saf sənsən.. Atan sənə 'günah' desə belə sən içimizdəki ən günhassız birisən... Mən istəməzdim belə olsun.. Amma qıya bilmədim sənə.. Bəlkədə böyüyəndə məni günahkar biləcəksən.. Mənə 'məni bu dünyaya niyə gətirdin..?'deyəcəksən... Amma mən səni hiss edirəm.. Sənə görə dözürəm hər şeyə.. Bilmirəm nə vaxta qədər bu belə olacaq, nə vaxta qədər mən dözə biləcəm bu yaşayışa.. Sənə görə yaxşı olmağa çalışacam.. Çünki səndən başqa hec kimim yoxdu..." deyib gözlərindən axan yaşları silməyə başladı..Sənan isə çox əsəbi idi. Maşının roluna vura - vura "İndidən problem yaradır! Axx mən necə o sehvi etdim! Cəzasında çəkirəm indi!"deyib öz özünə deyinməyə başladı. Axşam düşmüşdü artıq. Saat 10-a yaxınlaşırdı. Məryəm tək başına qonaq otağında tv izləyirdi. Birdən bir səs eşitdi. Qapını kim isə kilint ilə açırdı. 'Kim ola bilər axı' deyə ağlından keçirtdi. Çünki bu saatlarda Sənan evə gəlməzdi. Amma qarşında ona baxan bir cüt Sənanı görüb təşvişə düşməyə başladı."Hara gedirsənsə ged evə 2 dən tez gəlmə. Bir