təbəssümündən…

O, çox yaraşıqlı idi. Eynən xəyallarımda canlandırdığım şahzadəyə bənzəyirdi. Ucaboy, cüssəli idi. Və ən əsası məğrur baxışları vardı. Bir baxışında adamın canına titrəmə salırdı. Ciddi duruşu və nadir hallarda peyda olan təbəssümü ilə məni çoxdan özünə əsir etmişdi. Onu görəndə ürəyimin çırpıntısına, əl-ayağımın titrəməsinə hakim ola bilmirdim.

Bir gün dərsə gecikmişdim. Yolu az qala qaça-qaça gedirdim. Həmin mağazanın səmtinə çatanda onun bir qədər irəli gəlib tez-tez qol saatına baxdığını və narahat olduğunu gördüm. Qəfil gözü mənə sataşanda elə bil dünyanı ona bağışladılar. Uzun çatma qaşlarının düyünü bir anda açıldı. Üzü nurlandı. Etiraf edim ki, onu belə dilxor görməyim mənə yaman ləzzət eləmişdi. Çünki bu mənə görə idi. Biz bir-birimizi sadəcə kənardan bir neçə saniyə görməklə kifayətlənməli olurduq. Rayon yerində bir oğlanın yolda hər kəsin içində qızı söhbətə tutması yaxşı hal sayılmır və qəbul edilmirdi deyə o mənə yaxınlaşıb hələ bir söz deməmişdi. Lakin mənim ona bir anlıq dikilən baxışımda təbəssümü tutduğu üçün könlümün onda olduğuna əmin olmuşdu. Özünü belə ağırbaşlı aparması mənim gözümdə onu bir az da ucaldırdı.

Eşqindən dəli-divanə olduğum, bir an belə ağlımdan çıxmayan oğlanın adının RÜFƏT olduğunu öyrənmişdim. Bütün elçilərə yox cavabı verirdim. Bu səbəbdən evdə hər gün üzüm danlanır, eşitmədiyim söz qalmırdı. Mənsə həyatımı ondan başqa heç kəslə təsəvvür edə bilmirdim. Gecələri onu düşünməkdən yata bilməyib xəyalını gözüm önünə gətirəndə istər-istəməz gülümsünər, onunla bağlı xoş xəyallar qurardım. Bir-birimizi sevib, uzaqdan-uzaqa baxışlarımızın diliylə danışsaq da, hər şey çox gözəl idi. Saf, təmiz və yalansız idi. Mənə sonralar xatırladıqca sızlayacağım xoş duyğular, hisslər yaşadırdı. Ta ki…

Sonra heç gözləmədiyim bir anda o, rastıma çıxdı. Taleyimi alt-üst, həyatımı cəhənnəmə çevirən adam! Adı ELŞAD idi. Ucaboy, idmançılara xas iri əzələləri, güclü və xarizmatik bir oğlan olsa da, onu görmək belə istəmirdim.