. Üzünü görəndə elə bilirdim başımdan aşağı qaynar su ələnir. O isə bunu başa düşmək istəmirdi. Ağla gəlməyən hər yerdə rastıma çıxıb, eşq elan edirdi. Rədd cavabı alsa da, əl çəkmirdi.

– Sən, mənim olacaqsan! Bunu unutma! – deyə özünə əminliklə, özünə olan müdhiş bir güvənlə hər dəfə mənə xəbərdarlıq edirdi. Artıq cana doymuşdum. Onun ucbatından dərsə də getmək istəmirdim. Məni qarabaqara izləyirdi. Beləcə bu qorxu və narahatlıqla günlərimi başa vurmaqda idim.

Üç ay sonra aldığım bir xəbər məni yerimdə dondurmuş, sarsılmışdım. Rüfət nişanlanmışdı, tezliklə toyu olacaqdı. Ona atasının dostunun qızını almışdılar. Bu xəbər məni yıxmışdı. Alt-üst olmuşdum. Yeməkdən kəsilmişdim, yuxu yatmırdım. Allahdan bircə arzum onunla qarşılaşıb gözlərinin içinə baxmaq, çəkdiyim əzabların hesabını sormaq idi. Hisslərimlə oynadığı üçün onu bağışlaya bilmirdim…

Hər şey başlamadan bitmişdi…

Aradan 4 il keçmişdi. Mən hələ də o xəbəri aldığım günün ağrısıyla yaşayırdım. Özümə gələ bilməmişdim. Həyata heç bir inamım, marağım qalmamışdı. Ruh kimi gəzib dolanırdım. Avqustun sonları idi. Yaxın qohumumun xeyli təkidindən sonra onlara gedəsi oldum. Bir az fikrim dağılar deyə, əslində bu təklif ürəyimdən olmuşdu. Amma kaş ki…

Axşamüstü evə qayıdarkən orta küçədə Elşad qarşıma çıxdı.

4 il bundan qabaq onun hərbi məktəbə daxil olduğunu və oranı bitirdikdən sonra daha rayona qayıtmayıb, Sumqayıtda hərbi hissədə işə düzəldiyini eşitmişdim. Bu səbəbdən gözləmədiyim üçün onu görüb duruxdum. Sən demə, dünən gecə rayona gəlibmiş və bura gələn kimi ilk işi yenə məni izləmək olub. Bir neçə saat əvvəl getdiyimi gördüyü üçün də buralarda gəzib dolanaraq qayıtmağımı gözləyirmiş. Ürəyimdə bu təsadüf üçün şeytanı lənətləyib yoluma davam etmək istədim. Qarşıma keçib yolumu kəsdi. Mən onu acılayıb yolumu dəyişmək istədikdə yanımızda bir maşın dayandı. Elşad bunu gözləyirmiş kimi, dərhal qolumdan yapışıb, məndən maşına minməyi tələb etdi. Mən bunu qətiyyətlə rədd edib, ona sərt üz