göstərdim.

– Sən kimsən ki, mən sənin maşınına əyləşim?!

– Otur deyirəm sənə! Kim olduğumu, darıxma, biləcəksən! – deyə, Elşad qəzəblə üstümə bozardı. Bu anlar ətrafda mənə kömək edəcək kimsə gözə dəymirdi. Məni sarmış təlaşla əlindən çıxıb qaçmağı düşündüm. Hətta buna cəhd etdim də. Amma alınmadı. O, ildırım sürəti ilə mənə çatıb, tutdu. Bu an böyrümə soyuq bərk bir cisim dirəndiyini hiss edib diksindim. Bu, silah idi.

Mən bilirdim ki, hərbi hissədən çıxış izni alanda onlar silahı təhvil verib çıxırlar, icazə yox idi. Amma bunun, eşitdiyimə görə, əmisi general idi. Ona arxayın olub lotuluq edirdi. Həm də gördüyüm qədəri ilə rayona gələndə planla gəlmiş, əməlli-başlı hazırlıq görmüşdü. O, məni hədələyib:

– Səsini çıxarma, – dedi, – adam balası kimi otur maşına! Canından bezməmisən ki?! – Bir gözü ətrafı yoxlayıb, silah gücünə məni maşına basdı. Özü də keçib yanımda əyləşdi. Maşında sürücüdən başqa biri də vardı. Sonradan bildim ki, əmisi oğludur. Elşad qapını çırpıb örtən kimi sürücüyə:

– Sür! – əmri verdi.

Sürücü çaşıb qalmışdı. Belə dəli-dolu birinin əlində üstəlik silah da gördüyü üçün rəngi ağarmışdı. Deyəsən onların qız qaçıracaqlarından xəbəri yox imiş. Üzündə peşman bir ifadə var idi. Maşın yerindən tərpənən kimi mən qapıya əl atıb özümü yerə tullamaq istədim. Amma o, fikrimi göydə tutub, qolumdan yapışaraq məni özünə doğru çəkdi. Tam sürətlə hərəkət etməkdə olan maşının açıq qapısını örtməyə çalışdı. Mənsə ondan qurtulmaq üçün buna mane olmaq istədim.

– Burax ! Buuraxxx!!

(Ardı var)

Müəllif: Firuzə