Həyatın qanunu biz özümüz yaza bilsəydik, hər şey çox başqa ola bilərdi bəlkədə. Amma bu bizim əlimizdə deyil. Bizlər alnımıza yazılan,yazının nə olduğunu yaşaya-yaşaya öyrənirik.. Həyat dediyimiz bir yaşayışda, sehvlərdə edirik, günahda törədirik və ya insanlara qarşı daha mərhəmətli olmağada çalışırıq.. Amma təsüfki mərhəmət hissimiz, başqa hisslərdən daha aciz qalır bəzən. Bəzən isə nifrət hissimiz bizi ən diblərə alıb götürür. Zərərin isə məsum insanlar çəkir. Eyni ilə bu hekayədəki kimi.. Hisslərimi izah edə bilmirəm çox vaxt.. Çünki, mənə çox dərin bir yara kimi gəlir.. Elə bir yaradiki sağalmaq bilmir.. Ən pisidə həmin yaranın 'yara yapışdırıcısı' belə yoxdu.. Üzülürəm.. Bu hekayədəki Məryəm obrazına çox üzülürəm.. Üzüldüyüm qədərdə, bir o qədər Sənan obrazına qarşı içimdə sakit duran fırtına qopur.. Amma hec birin mən günahlandıra bilmirəm.. Çünki gələcəkdə daha başlarına nə gələcəyin dəqiq bilmirəm.. Bildiyim tək şey, insanların hisslərindən istifadə edib, onlarla oyuncaq kimi oynayan insanların cəzasının mütləq və mütləq bir gün çəkməkləridir. Əminəm ki yaşadıqca həyatdan hələ daha çox şeylər öyrənəcik. Çünki sevgimizin günahıda, savabıda özümüzündür. Əsl cəsarət isə o günaha belə sahib çıxmaqdır! Eşq zəhər olsa belə, o badə qalxıb 'sağlığına' içilə bilməkdir.
Oktyabrın evvəllərində çıxan günəş Məryəmin otağın işıqlandırmışdı. Bu gün Məryəm ayağa gümrah qalxmışdı. Mətbəxə keçib özünə səhər yemeyi hazırlamağa başlamışdı. Sənan isə yuxudan yeni ayılıb, bədbin bir ruhda aşağı düşdü. Mətbəxdə oturub, səhər yemeyini yeyən Məryəmə baxıb "Gecə harda idin?"deyə sual verdi. Məryəmin içdiyi çay boğazanda qaldı sanki. Axşam onu evdən qovan Sənan idi.. Üstəlik harda olduğunuda soruşurdu...? Məryəm əlindəki çayı yerə qoyub "Sənə nəə?"dedi. Sənan isə sağ qaşın çataraq "Belə böyümüsənki mənə cavab qaytarırsan? De görüm harda idin!"dedi. Məryəm söz söhbətin dahada böyüməməsi üçün "Arizlə idim.."deyib ayağa qalxıb mətbəxdən çıxmaq istəyirdiki, Sənanın "Ariz sənin