mənası yoxdur! Bəsdir özünə əl qatdın! Geri dönməyəcəksən!

Mən bu sözləri eşidəndə zavallı bir qurbanlıq kimi onun əlinin altında çapaladım. Gözümdən çıxan iri yaş damlası yanağıma süzüldü. Yanıqlı-yanıqlı hönkürdüm. Bu zaman Elşad ixtiyarsız olaraq bir anlıq dərin bir baxışla gözümün içinə baxdı. Mən həyatımda ilk dəfə bu an onun üzünə diqqətlə baxdım. Boynuma alıram ki, o, nə qədər yaraşıqlı olsa belə sərt ifadəsi, məğrur baxışları canıma titrəmə saldı.

Bu vaxt əmisi oğlu arxaya çevrilib:

– Əmioğlu… Nə tez verdin saqqalı arvadın əlinə?! – deyə həyasızca güldü. – Kəsə bilmirsən səsini? Susdur onu, bu dəqiqə başımıza iş açacaq!

Elşad dilini-dodağını gəmirə-gəmirə susdu.

– Mən onun heç nəyi deyiləm! Fikirləş danış! – deyə irişə-irişə bizə baxan oğlanı söydüm. O, tərs-tərs üzümə baxsa da, nəzakət xətrinə dinmədi.

Salondakı güzgüdən mənim hönkürüb ağladığımı süzən sürücü sanki vicdan əzabı çəkirdi. Dözməyib iradını bildirdi:

– Ay qardaş, camaatın balasına niyə belə zülüm edirsiz? Müsəlmançılıqdandı bu?!

– Sən işinlə məşğul ol! – Elşad çəmkirib, bütün hirsini ona tökdü. – Pulunu al, sür get! Bizi görməmisən!

Sürücü gərginliklə fısıldadı. Əlləri rulun üstündə sıxılıb açıldı. Daha bir söz demədi. Əlində silah tutmuş, gözünü qan bürümüş başı xarabdan o, artıq hər şey gözləyirdi.

Elşad nə fikirləşdisə maşını bibisinin evinə sürdürdü. Biz kəndə gəlib çatanda artıq axşam düşmüşdü. Elşad məni güc-bəla ilə maşından endirib qolumu buraxmadan özüylə darvazaya tərəf apardı. Həyətə keçdik. Heç kim yox idi. Evin önünə çatanda Elşad ucadan gümrah bir səslə:

– Ay bibi! – deyə səslədi.

Bibisi Xuraman qardaşı oğlunun səsinə eyvana çıxanda Elşadı görüb sevindi. Xoş gəldin edib onu evə çağıranda Elşad sakit səslə xəbərdarlıq etdi:

– Tək deyiləm.

Xuraman bibi yalnız bu zaman diqqət edib məni Elşadın böyrünə qısılmış və hələ də hıçqırıb ağlayan görəndə təəccüblə qardaşı oğluna baxdı.

– Qardaşının gəlinidi! Qonaq qəbul edirsiz?

Xuraman bibi