i üzündə heyrət dolu bir təbəssümlə:

– Elşad, bura bax, yoxsa?.. – Çevrilib diqqətlə məni süzdü.

Elşad kəsə cavab verdi:

– Qaçırtmışam!

Onun yenə də özünə güvənclə dediyi bu sözə məni ağlamaq tutdu.

Elşad donub qalmış bibisinə məni evə keçirməsini işarə etdi. Xuraman bibi elə bil yuxudan oyandı. Və dərhal dilləndi:

– Gəl qızım… Gəl içəri… Xoş gəlmisən!

Mən yerimdən tərpənmədim.

– Keç! – Elşad tələbkar bir tonda tərs-tərs üzümə baxdı. Əməl etmədiyimi görəndə qolumdan tutub, özü məni evə keçirtdi. Bibisi məni bir də başdan-ayağa süzüb, üzümdən öpdü.

– Həmin qızdı? – Elşada sual verdi. Üzündə təbəssüm oyandı. Elşad başının işarəsiylə təsdiqlədi. – Dediyin qədər varmış!.. Allah bədnəzərdən saxlasın! – Mənə oturmağa yer göstərdi. Sonra Elşadın qolundan yapışıb onu kənara çəkdi. – Bura gəl görüm.

Onlar təkrar eyvana çıxdılar. Mən oturduğum yerdən titrəyə-titrəyə evi süzür, göz yaşı tökürdüm. Tanımadığım yerdə, tanımadığım adamlarla daha da sıxıldım. Sakitlik idi və qapı da açıq olduğu üçün bibisinin Elşada dediklərini aydın duyurdum.

– Atangilin xəbəri var?

– Yox. İndi evə gedib deyəcəm.

– Bu nə işdir tutmusan, ay oğlum… Gərək elçini göndərərdin. Elin adəti var.

– Qardaşınla qardaşın arvadı mənə başqa yol buraxmadılar! – Elşad əsəblə bibisinin sözünü kəsdi. – Mən də məcbur qalıb qaçırtdım! El adətini gözləməyə vaxtım yox idi. Gedib xəbər verəcəm. Qəbul edəcəklər, əla! Etməyəcəklər, qızı da götürüb qayıdacam şəhərə. Mənə onların toyu, dəm-dəsgahı lazım deyil!

– Yaxşı-yaxşı… Görək hələ nə olur. Eh, ay Elşad… Başına bir iş açmasan yaxşıdır! Qızın yiyəsi sakit duracaq səncə?

– Bilmirəm. Bu dəqiqə heç o barədə düşünmürəm. Başım dumanlıdır. Fikrim darmadağındır.

– Nə deyim vallah… Allah mübarək eləsin! Amma bizim də arzumuz var idi axı…

– Arzunuz həyata keçdi də… – Elşadın yarı zarafat, yarı güləş səsi duyuldu. – Başqa nə istəyirsən? Mən bir balaca tezləşdirdim sadəcə. Sən icazə ver bir gecə burda qalsın.

– Bu nə