sözdür? Öz evin kimi…

– Mən 5-10 dəqiqəyə çıxıb gedirəm. Sabah gələcəm. Bu uşaq daha sənə əmanət!

– Dayan bir… Hara tələsirsən? Gözlə, gəlinlərə xəbər verim. Çaşıb qaldım. Get qızın yanına. Tək qaldı. Mən indi gəlirəm.

Mənim gözüm küncdəki telefon aparatına sataşanda onların söhbətə daldığını fürsət bilib tez yerimdən qalxmışdım. Nə qədər ki, Elşadın qohumları başıma yığılmayıblar, təklikdən istifadə edib, əllərim həyəcandan əsə-əsə evimizin telefon nömrəsini yığmışdım. Yolda yol göstəricisinin üstündən kəndin adını oxuyub yadımda saxlamışdım. Harada olduğumu xəbər verəcəkdim ki, gəlib məni buradan götürsünlər. Çağırırdı. Ürəyim çırpına-çırpına cavab veriləcəyini gözləyirdim.

Qəfildən telefonun dəstəyini əlimdən alıb, biləyimdən tutub məni kənara itələyən Elşadın hərəkətindən diksindim.

– Neynirsən sən?! – Qəzəblə üzümə baxdı.


Mən inadla telefona doğru can atsam da o, imkan vermədi. Elə bu an xəttin o üzündən atamın ciddi səsini duydum:

– Bəli!

Səsindəki gərginliyi göydə tutdum. Görməsəm də vəziyyətini təxmin elədim atamın. Alt-üst olmuşdu. Gözlərim doldu. Bir az da kövrəldim. Elşad dəstəyi üstünə asdı. Gərginlikdən sinəsi təlatümlə qalxıb-endi.

– Səni bir də telefona yaxın gedən görsəm əllərini qıraram! Başa düşdün?! – deyə mənə səsini bozartdı. Telefonun simini dartıb çıxartdı, xətdən ayırdı.

– Elə bilirsən burda oturacam? Nəyin bahasına olur-olsun qaçıb gedəcəm.

– Sən belə bir qələt elə, gör ondan sonra mən nə edirəm dəə!.. Sən hələ məni yaxşı tanımırsan!

Mən onu polislə hədələdim:

– Üçünüzdən də polisə şikayət edəcəm! Gedib oturarsan türmədə, ağlın başına gələr!

– Problem deyil! – Elşad özünə əmin bir əda ilə dilləndi. – Məni türməylə qorxutma! Türməyə düşsəm də, sənə sahib olub, sonra girəcəm içəri! Elə bilirsən səni boş buraxacam? Bu qədər axmağam? Adın mənlə çıxandan sonra, 20 il desinlər, mən razı, oturum türmədə! Amma bilim ki, sən artıq mənimsən!

Bunun mümkünsüz olduğunu bilə-bilə qapıya doğru götürüldüm.