. Bu yerlərə bələd olmadığım halda can hövlüylə buradan qaçmaq, evdən çıxmaq istədim. Elşad bir anda başımın üstünü aldı. Heç qapının kandarına belə ayaq basmağıma macal vermədi. Boynumun ardından yapışıb məni içəriyə atdı. Hirsindən gözləri qan çanağına dönmüşdü:

– Çaşmısan sən?! – Qolumdan tutdu, acıqla silkələdi. – Rayonun mərkəzində əlimdən qurtula bilmədin, kənddə canını məndən qurtarmaq istəyirsən?!

– Əl çək məndən! – Səbri tükənmiş halda, hiddətlə ona bağırdım. – İstəmirəm səni!

– Səsinin tonunu aşağı sal! – Elşad qəzəblə üstümə bozardı. – Atan evində deyilsən! Kimə eşitdirirsən səsini?

Məni təkrar ağlamaq tutdu. Dartınıb əlindən çıxdım. Acizanə halda hönkür-hönkür ağladım.

Elşad dodaqlarını bir-birinə sıxıb, bir xeyli ağlamağımı seyr elədi. Məğlubiyyətimi qəbul edim deyə, mənə eşitdirdi:

– Artıq gecdi. Birdəfəlik başa düş ki, qaçırtdım səni. Qaçırtdım! Sən bu işləri uşaq oyunu sanırsan? Nədi, hələ böyüməmisən deyəsən…

– Mən sənə ərə getməyəcəm! Yer-göy dağılsa da, bu iş olmayacaq! Heç vaxt! – Əlimə keçən suveniri hirslə ona tolazladım. Elşad çevik tərpənib onu tutdu, masanın üstünə qoydu. Və məni odlaya-odlaya arxayınyana:

– Sən artıq mənə ərə gəlmiş sayılırsan, – dedi. – Yoxsa başa düşmürsən?

– Səni sevməyən bir qızla zor gücünə evlənmək sənə qəbuldursa, mənə sevmədiyim bir adama ərə getmək qəbul deyil!

– Qəbul edəcəksən. Heç ürəyini sıxma. Bir balaca səbirli ol…

Bilmirəm o an əlimə nə keçdi. Məni saran əsəbdən eyni qaydada yenə Elşadı hədəfə aldım. Bu dəfə tutmağa macal tapmadı, əyildi. Ona atdığım hər nə idisə divara dəyib çilikləndi. Ürəyim soyumadı. Əlimə keçən, gözümə görünən nə varsa ona atdım. Özünü müdafiə etsə də, qaşlarını düyünləyib tərs-tərs məni süzdü.

– Sakit ol! Bilirsən hardasan?! Mənim səbrimi daşırma!

Onun əlindən necə yanıqlı idimsə sözünü dinləmədim. Divanın üstündəki mütəkkələri bir-bir ona tulladım. İkisini də mənə tərəf gələ-gələ havada tutdu. Mənə yaxınlaşdığını görüb qorxudan yenə gücü səsimə