verdim:

– Hədə-qorxu gəlib otuzduracaqsan məni yanında?!

– Hədə-qorxudan keçib daha! Bir kəlmə ilə deyim, özün başa düş! – O, irəli cumub məni tutdu. Ovunu parçalamağa hazır bir yırtıcı kimi çevik məni divana atdı. Yumruqladığıma baxmayaraq çənəmi ovcunun içinə aldı. Baxışlarını bütün vücudum boyu gəzdirib, səsini bir qədər qısaraq tam ciddiyyətlə dedi:

– Toyu gözləmərəm!

Sözləri canıma qorxu saldı. Titrəyə-titrəyə gözlərinin içinə baxıb susdum. Elşad onun bu sözüylə avazımış rəngimə, nə hala qaldığıma diqqət edib gözünü gözümdən çəkmədən davam etdi:

– Fikrim çatdı sənə? Yəni mənimçün zurna-balaban, təmtəraq, el adəti, filan-bəsməkan… sən deyən vacib deyil. Yanımdasan, vəssalam! Günü bu gün! Lap bu gecə bitirərəm bu işi! Baxmaram kəbin kəsilməyib. Eşidirsən? Ondan sonra görüm hara, necə gedirsən! Kim qəbul edər səni!

Hirslə sinəsindən vurub geri itdim. Divanda dalın-dalın küncə çəkildim. Amma dilimi dinc saxlamadım. Üsyankar bir səslə hayqırdım:

– Nifrət edirəm sənə! Nifrəttt! Nifrət sözünün mənasını dərk edirsən? Sən ki mənə bu pisliyi elədin, sənə nifrətim bir az da artdı! İndən belə ayaqlarımın altına dünyanın xəzinəsini sərəsən, brilyantlar döşəyəsən, yenə qəlbimi qazana bilməyəcəksən! Mənimçün bir dəyərin olmayacaq! Səni heç vaxt bağışlamayacam!

Elşad tutulub qaldı. Dilini-dodağını gəmirdi:

– Kəs səsini!

– Elə bilirsən məni qaçırıb yaxşı iş gördün? Acıyıram sənə! Öz əlinlə özünü bədbəxt elədin! Mənlə evlənsən belə, heç vaxt səni sevməyəcəm! Əsla! Mənə sahib ola bilərsən, amma ürəyimi ala bilməzsən!

– Kəs dedim! – Elşad hiddətlə üzümə baxdı. Dişlərini acıqla bir-birinə sıxdı. Sifətinin əzələləri titrədi.

O, “Kəs səsini!” dedikcə mən bütün nifrətimlə eyni sözü təkrarladım. Bu zaman heç gözləmədiyim anda Elşadın düyünlənmiş yumruğunu divanın küncünə ard-arda əsəblə vurması məni diksindirdi.

– Kəss səsini! Xarab başımı bir az da xarab eləmə!

Sözlərim onu necə incidib əzab vermişdisə, dəliyə dönmüşdü. Yerimdə büzüşüb